پرندگان:عنوانبندی تصویر پرندگانی در حال پرواز در زمینه ای نامعلوم است که اسامی بر روی آنها حک می شود. حرکت تهاجمی، سطوح سیاه و خطوط تیز پرندگان، خشن و هشدار دهنده هستند. عنوانبندی موسیقی ندارد و صداهای پرندگان طبیعی نیست. صداها توسط دستگاه های الکترونیکی ساخته شده که به جیغ پرندگان شبیه است.پرندگان از آثاري بود كه موسيقي متن نداشت، اما با اين حال هيچكاك از يار ديرينه اش، برنارد هرمان، دعوت كرد كه مشاور صداي فيلم باشد.
فیلم پرندگان نخستین فیلم با مضمون حمله ی حیوانات به انسان هاست و هيچكاك بار ديگر يكي از رمان هاي مشهور دافنه دو موريه را دست مايه كار خود قرار داد...
فیلم با نمایی از شهر شلوغ شروع میشود وملانی(با بازی تیپی هدرن) که در حال عبور از عرض خیابان است دیده میشود..پس از عبور ازدکه ای روزنامه فروشی تصویری از شهر که عنوان سانفرانسیسکو روی آن نوشته شده در پیشزمینه پدیدار می شود. باردیگر ملانی از پشت دکه روزنامه فروشی پدیدار می شود و پسرکی هنگام عبور از او سوت می زند. ملانی لحظه ای سر برمی گرداند و لبخندی می زند بدین ترتیب ضمن معرفی ملانی به عنوان شخصیتی که می تواند به آسانی جلب توجه کند، او با این چرخش متوجه چیزی غیر عادی در آسمان می شود. تعداد زیادی مرغ دریایی.بدین ترتیب در اولین نماها فیلم سرنوشت شخصیت اصلی را به طور نامحسوسی با پرندگان گره می زند. این اولین اخطار هیچکاک است پرندگان خواهند آمد...
با ملانی وارد فروشگاهی(فروشگاه حیوانات اهلی) می شویم که قرار بوده برای او پرنده مینایی بیاورند. اما پرنده هنوز نرسیده. ملانی قصد دارد آدرس اش را بگذارد تا برایش بفرستند.(از سکانس نخستین فیلم، حضور همیشگی پرندگان از انواع گوناگون در فیلم و پیش چشم تماشاگر حفظ می شود. از پرندگان سیاهی که ملانی در سکانس نخست در آسمان نظاره می کند، تا مرغ مینایی که برای عمه اش از مغازه ی پرنده فروشی سفارش داده است و مرغ عشق های میچ برنر و مرغان دریایی و کلاغ ها و گنجشک ها، که در اتحادی عجیب و بی سابقه، هدفی مشترک را برگزیده اند و آن تبدیل زندگی انسان ها به جهنم است. اما اولین پرنده ای که نامش را در فیلم می شنویم، مرغ میناست. پرنده ای که به زبان انسان سخن می گوید و به ادعای فروشنده ی مغازه، از هندوستان به امریکا آورده شده است و تاخیر داشته است. با آغاز هجوم پرندگان، این توهم شکل می گیرد پرنده ای که هم زبان انسان و هم زبان پرندگان را می داندو اتفاقا نیز زادگاهش سرزمین اشراق و جایگاه مذاهب و مرام های شگفت گیتی است و هیچگاه نیز در فیلم ظاهر نمی شود، می تواند مانند رهبری در سایه، مهار این جنون ناگهانی پرندگان را در دست داشته باشد)
برای اینکه زیبایی ملانی بیشتر به چشم اید استاد یک خانم پیر را برای نقش فروشنده انتخاب کرده است. در همین هنگام مرد قد بلند و خوش قیلفه ای(با بازی راد تیلور) وارد فروشگاه می شود. ملانی تصمیم می گیرد کمی تفریح کند. خود را جای صاحب فروشگاه یا فروشنده جا می زند. امّا به زودی مرد مچ او را می گیرد. ملانی حتی پرنده ای به نام مرغ عشق را هم نمی شناسد. مرد با خونسردی او را به دام می اندازد و سمت و سوی سئوالات اش دو پهلو و به سمت مسائل جنسی می رود. او دارد بدجنسی می کند. این پیداست. در همین هنگام پرنده از دست ملانی رها می شود و مرد موفق می شود به آسانی آن را بگیرد. میچ وقتی پرنده را در قفس می گذارد نام ملانی را کامل هجی می کند. به این ترتیب او نه تنها پرنده بلکه ملانی را به دام انداخته است. ما با ملانی غافلگیر می شویم. در واقع قبل از آنکه ملانی بازی اش را شروع کند مرد این کار را شروع کرده بود. این غافلگیری بیننده را هم علاقمند می کند تا بیشتر درباره این مرد جذاب بداند.
فرم پله ها و آمد و شد از آنها از لحاظ بصری گیرا تر است(یعنی به نوعی طی کردن مسیر پله ها نمایشی تراست). شاید به همین دلیل است که استاد طبقه ی دوم را برای پرنده فروشی انتخاب کرده است..
در یک نمای قابل توجه ی سکانس اشنای ملانی با ان مرد. ملانی به سمت راست خود می رود و دوربین با او حرکت می کند در پیش زمینه قفس ها را می بینیم که مملو از پرندگان است. بار دیگر از پشت قفس ها حاضر می شوند و به نمایی دو نفره می رسیم. در بک گراند قفسی به شکل آپارتمان دیده می شود و این تمهید هوشمندانه ای است که طراح صحنه به خرج داده به زودی شخصیت های ما، انسانها در خانه ها اسیر می شوند، در حالی که پرندگان آزاد هستند. مشابهت با فرم معماری و رنگ ساختمان قابل توجه است. فیلمساز با نمایش پرندگان سرخ که بصورت ردیفی ایستاده اند ما را با این نما اشنا میسازد...
پس از اتمام دیالوگ های ملانی با ان مرد به تعقیب او میپردازد و شماره اتومبیلش را یادداشت می کند سپس با همکار پدرش در روزنامه تماس می گیرد و از او می خواهد که نام و آدرس صاحب اتومبیل را پیدا کند....

هجوم پرندگان از ابتدای ورود ملانی به بودگا بی آغاز می شود. نخستین حمله نیز زمانی رخ می دهد که ملانی سوار بر قایقی در حال نزدیک شدن به اسکله ای است که در بالایش، میچ(همان مرد ابتدای فیلم) انتظارش را می کشد. حمله ی ناگهانی پرنده به ملانی، برنامه ی گفتگوی هیجان انگیزی را که هم شخصیت ها و هم تماشاگران در انتظارش بودند، به کلی به هم می ریزد و خط سیر داستان را دستخوش تغییر می کند. همزمان با ورود ملانی، مرغ های لیدیا(مادر میچ)(جسیکا تندی)نیز مریض می شوند و انگار که این بیماری مرغ ها، اخطاری به لیدیا نیز هست. لیدیایی که با در هم آمیختن حسادت و ترس، دختران زیادی را از اطراف پسر جوانش تارانده است. یکی از این دختران چند سالی است که در بودگا بی زندگی می کند و معلم مدرسه است. آنی(با بازی سوزان پله شت) با موهای تیره اش، با طرز صحبت آرام و منطقی اش و با کوله باری از تجربه که با سن و سال کمش سازگار نیست، انگار که قرار است تا تصویری از آینده ی ملانی بلوند و خوشگذران را به نشان دهد. چرا که مشابهت هایی در سرنوشت این دوست. هر دو با میچ در سان فرانسیسکو آشنا شده اند و هر دو نیز به دنبالش به بودگا بی آمده اند. آنی ادعا می کند که برای نزدیک بودن به میچ در بودگا بی ماندگار شدن است، حال آن که چندین بار در فیلم می شنویم که میچ پنج روز هفته در سانن فرانسیسکوست و تنها دو روز آخر هفته را به بودگابی نزد خانواده اش می رود. از این منظر انگار که هدف اصلی آنی از اقامت در بودگا بی نه نزدیکی به میچ بلکه مجاورت مادر میچ – لیدیا- بوده است. مخلص کلام این که شخصیتی که سرنوشت روابط عاشقانه ی میچ را رقم می زند، نه خود میچ بلکه لیدیاست. از سویی برای لیدیا فرقی نمی کند که چه کسی توجه میچ را به خود جلب کند. مهم این است که این شخص هر که باشد پا در حریم خصوصی لیدیا گذاشته است و قصد تاراج امنیت و آرامش وی را دارد.
در فیلم صحنه ای هست که در آن ملانی و میچ روی تپه ای در حال قدم زدن هستند. دوربین از روی آنها پن می کند و روی معلم توقف می کند که در پس زمینه ی او، مادرِ میچ قرار گرفته است. این حرکت دوربین به خوبی رابطه میان ملانی، میچ/معلم، مادر و نوعی بدبینی را که در معلم نسبت به رابطه آن دو وجود دارد نشان می دهد.
آنگاه که در اوج حمله ی پرندگان، کتی از مادرش اجازه می گیرد تا مرغ های عشق را به اتاق پذیرایی بیاورد، با این استدلال که آن ها کسی را اذیت نکرده اند، لیدیا مخالفت می کند و فریاد می زند که به هر حال آن ها هم پرنده اند. نیستند؟! مخالفت لجاجت بار لیدیا با ورود مرغ عشق به اتاق پذیرایی خانه اش، چالشی است که عشاق قدیمی و جدید فیلم همواره با آن دست به گریبان بوده اند. اما گویا پرندگانی که موجودیت ساکنان بودگا بی را تهدید کرده اند، چندان برای ملانی بدیمن نبوده اند. در سکانس پایانی آنگاه که ملانی در آغوش لیدیا پناه می گیرد، در پس آن همه اتفاق لیدیا نیز به ملانی ابراز علاقه می کند و سرانجام همگی با هم راهی سان فرانسیسکو می شوند....!

یکی از کلیدی ترین سکانس های فیلم، سکانس مباحثه ی مشتری های رستوران در باب حکمت حمله ی پرندگان است. در این سکانس خاستگاه دیدگاه های گوناگون بشری در برابر رخدادی واحد به خوبی پیش روی تماشاگر قرار می گیرد. پیرزن نماد نگاه منطقی و استدلالی بر پایه ی دانش تجربی است. گفته های وی تنها اشاره به واقعیت های بیرونی و تجربیاتی است که دانش مادی و فیزیکی به کشف آن ها نائل آمده است و هر گونه دیدگاه دیگری را که منکر واقعیت های علمی باشد نفی می کند.پیرزن به اعداد علاقه ی زیادی دارد. او مدام در حال ذکر عدد و رقم است و می کوشد تا در ورای این اعداد و ارقام صلب، واقعیت های رخ داده را تحلیل کند. از دیدگاه او پرندگان از حدود 140 میلیون سال پیش بر روی کره ی زمین ساکن بوده اند و 8650 گونه از پرندگان در دنیا زیست می کنند و تنها در ایالات متحده ی امریکا حدود 5،750،000،000 پرنده زندگی می کنند و برآورد جمعیت کل پرندگان در دنیا رقمی در حدود 100 میلیارد است. بر مبنای مشاهدات علمی، هیچگاه دیده نشده است که پرندگان از گونه های مختلف برای رسیدن به هدفی مشترک با یکدیگر متحد شوند و همچنین هیچگاه نیز گزارشی از رفتار خصمانه ی جمعی پرندگان با انسان ها مخابره نشده است. اما پیرزن تا قصد آن می کند که اندکی با تلطیف عقایدش، پرندگان را نماد صلح و دوستی و آرامش در دنیا معرفی کند، گارسون رستوران با فریاد سفارش مرغ سوخاری، انگار که این دیدگاه شاعرانه ی پیرزن علمگرا را به سخره می گیرد. شاید نیز با تایید رفتار صلح آمیز پرندگان، تاکید می کند که با این وجود رفتار انسان در برابر این صلح جویی چندان دوستانه نبوده است و حال پرندگان شاید برای انتقام جویی از رفتار خصمانه ی انسان، با یکدیگر از در دوستی و اتحاد درآمده اند تا ظلم و کشتار چند هزار ساله را جبران کنند.
باز در همان سکانس رستوران، مرد مستی را می بینیم که با تکیه بر آیات و روایات کتاب مقدس، هرگونه رابطه ی علتی و معلولی در رفتار پرندگان را نادیده می گیرد و تنها نتیجه اش از این رخداد، نزدیک بودن پایان دنیا و وقوع رستاخیز است و جابجا نیز این ادعا را تکرار می کند. مشاهده ی این کشمکش ناتمام و بی فرجام، تنها موید واقعیتی تلخ است. هم دانش شهودی و هم دانش تجربی، هر رخدادی را آنگونه تعبیر می کنند که در چهارچوب صلب آموخته هایشان بگنجد. در صورتی که واقعه ای در این چهارچوب ها نگنجد و از پس توجیهش با دانسته هایشان برنیایند، دید شهودی همه چیز را به عالم بالا نسبت می دهد و دید تجربی نیز بالکل وقوع رخداد را نفی می کند و آن را ناممکن می خواند. اما حقیقت این است که وقایع اتفاق می افتند، بدون این که دغدغه ای از باب نوع قضاوت انسان ها داشته باشند.
سکانس پمپ بنزین در فیلم به منظور هیجان یک حادثه (انفجار پمپ بنزین) ریتم کلی فیلم را به وسیله ی تدوین نماهایی که پشت سر هم طول آنها کوتاهتر می شود، سرعت بخشیده است.


در اخر:
نامزد جایزه ی اسکار برای بهترین جلوه های ویژه (1964)، نامزد جایزه ی ادگار آلن پو برای بهترین فیلمنامه برای ایوان هانتر (1964)، برنده ی جایزه ی گلدن گلاب بهترین بازیگر تازه کار زن به تیپی هدرن (1964)....
در واقع کارگردانی در فیلم های هیچکاک چیزی نیست جز بازی با انتظارات، عواطف، هیجانات، علایق و پیش بینی های او. هیچکاک کنش را نه در فیلم بلکه در درون تماشاچی ایجاد و راهبری می کند.


گرداورنده:نریمان
امیدوارم تحلیل های دوستان به کامل شدن این مطلب بیافزاید.

تصاویر پیوست شده

• The-Birds-196311111.jpg (70.6 کیلو بایت)

بدون مجوز نویسندگان و سایت سینماسنتر CinemaCenter.ir نقض آشکار قوانین کپی رایت محسوب میگردد.








نام فیلم: هیوگو (2011)

کارگردان: مارتین اسکورسیزی
فیلمنامه: جان لوگان (براساس کتابی اثر برایان سلزنیک)
مدیر فیلمبرداری: روبرت ریچاردسون
موسیقی: هوارد شور
تدوین: تلما شونمیکر
تهیه کننده: مارتین اسکورسیزی، جانی دپ، تیم هدینگتون، گراهام کینگ

بازیگران:
آسا باترفیلد
چلو گریس مورتز
بن کینگزلی
ساشا بارون کوهن
کریستوفر لی

2.5.png
در ابتدا برای این که از این فیلم لذت ببرید باید فراموش کنید که این فیلم را اسکورسیزی ساخته و در پایان هم وقتی که حس کردید که لذت نبرده اید، باز هم فکر کنید که این فیلم را شخصی غیر از اسکورسیزی ساخته است.
هیوگو با تمامی حس نوستالوژیکی که در مورد ژرژ میلیش و شروع داستان جلوه های ویژه در سینما ایجاد میکند، اما متعلق به سینمای ناب و پر از حادثه و متن اسکورسیزی نیست.
اسکورسیزی از پس ساختن یک فیلم سه بعدی به خوبی بر آمده، البته با این نگاه که کلا اسکورسیزی از پس هر کاری به خوبی بر می آید، اما نتیجه غیر از اینکه شاهد داستانی هستیم که بزرگترین حسنش همان سه بعدی بودنش است، خواص دیگری ندارد.
هیوگو دارای مشکلات زیادی در فرم و محتواست. اما یکی از عدیده ترین مشکلاتش به فیلمبرداری بر میگردد. فیلم برداری ای که عمدا یا سهوا خواص سایه را از بین میبرد و بیننده را در بسیاری مواقع به اشتباه می اندازد.
فیلم در فرم هم موفق نیست. حتی بعد از دیدن نیمی از فیلم هم نمیتوان حس کرد که رویکرد فیلم چیست. میزانسن، فیلم برداری و کارگردانی به هیچ عنوان به خودی خود رسانا نیست و بیشتر تمرکز فیلم بر همان مسئله سه بعدی بودن است.
با این که نمیتوان گفت که هیوگو فیلم بدی است اما بهتر است که بگویم که با آن به راحتی نمی توان ارتباط برقرار کرد. این فیلم از دید اسکورسیزی هم یک فیلم دلی است که آن را برای فرزندش ساخته است. اما این حس دلی اسکورسیزی نیز بر دل نمی نشیند، چرا که دنیای اسکوسیزی و دغدغه های او این نیست و در واقع در ته دل او روزگار شبیه هیوگو نیست.

در دنیای مارتین اسکورسیزی آنچه میگذرد همانهایی است که سالها شاهدش هستیم. دنیای پر از خشونت، آتش و خون، مردان اسلحه بدست و زنان خیابانی، مافیا، سیاست و پلیس و .... این دنیا وقتی به تصویر کشیده میشود نتیجه ای شاهکار گونه بر پرده سینما دیده میشود، چون برگرفته از حقیقتهای ذهنی مارتین از اجتماع و روزگارش است.
هیوگو این گونه نیست و چون از دل برنیامده بر دل نمیشنید.

هیوگو تجربه خوبی است. اما نه برای ادامه یافتن. با توجه به سن بالای مارتین اسکورسیزی امیدوارم که او سالهای باقی مانده از عمرش را به تکمیل دنیایی بپردازد که تاکنون جلوه های مختلفی از آن را نشانمان داده و البته هنوز برای کامل تر شدن راه زیادی پیش رو دارد.

امتیاز من به این فیلم 5 است. امتیازی که میتوانم آنرا به زنده کردن نام و یاد مردی مانند میلیش تقدیم کنم و همچنین یک اثر خوب از دیدگاه ابعاد و نه چیز دیگری.



MISS SAYTA

2.5.png
فیلمی که شبیه هیچکدام از اثرهای آقای اسکورسیزی نبود و به نظر بنده، ضعیف‌ترین آنها بود. نمی دانم در فیلمی که به نوعی راوی خود کارگردان بود، ردپای ادای دین به سینما به چشم می‌آمد یا خیر، اما این فیلم دلیلی جز دل خود آقای اسکورسیزی و احساسات ناب ایشان نداشت. نمی‌دانم چرا ریتم داستان در نیمه اول و دوم انقدر متفاوت و قابل درک بود، اصلا نمی‌توانم دلیل آن همه مقدمه چینی و آرامش در نیمه اول و شتاب در نیمه مخالف را بیابم!
در فیلمی که به شدت ضعف داستان را حس می‌کردم، طراحی لباس، فضای رویایی زمستانی و برفی و پاریس زیبا به کمک آمد و باعث شد کمی وجه مثبت نظرم هم جلب شود. هوگو برای یک بار دیدن و ستودن تلاش انسانها در راه تحقق هدف و امید پس از یاس کاملا زیبا خواهد بود.



DarkAngel

3.png
من با دونستن اینکه این فیلم برای بچه ها ساخته شده و فقط برای تجربه دیدن سه بعدی این فیلم پا به سینما گذاشتم. ولی سه بعدی خاصی ندیدم و فیلم اینقدر طولانی بودش که فکر نمیکنم بچه ای حوصله دیدم این فیلم رو تا آخرش داشته باشه. بعضی جاها واقعا حوصلم سر رفته بود. تنها نکته جالب این فیلم به نوعی مرور تاریخ سینما بود. همین داستان اگر نیم ساعت کمتر بود، خیلی بهتر و جذاب تر می شد.



ScarFace

2.5.png
هوگو فیلم اسکورسیزی نیست، فیلمی متفاوت از انچه ما از اسکورسیزی میپنداریم هست!
اسکورسیزی تو پرونده کاریش فیلم هایی داره که همه تحسین اش می کنند اما این فیلم متفاوت است. فیلمی کودکانه به سبک کارگردان های فانتزی ساز. فیلم هوگو رو من دوست داشتم چون فیلمی بود که من رو سرگرم نگه داشت البته باید بگویم این فیلم آنگونه نبود که بشینم و بارها و بارها تماشایش کنم، همان یک بار برایش غنیمتی است!
فیلم هوگو تو پرونده اسکورسیزی برای خودش جایی پیدا نمیکنه اما میشه تو پرونده اش این رو اضافه کرد فیلمی ساخته که به راحتی برای بیننده قابل هضم بوده و بیننده رو راضی نگه داشته، نه این که به مانند فیلم های دیگه اش نظیر شاتر ایلند فردی 1.2 سال هنوز نفهمه آخر فیلم چه بوده و چه شده! هوگو متفاوت از آنچه هست که ما از اسکورسیزی سراغ داریم!
در کل من فیلم رو قبل از اسکار دوست داشتم و یک باری که دیدم برایم راضی کننده بود اما بعد اسکار واقعا این فیلم نیز از دید من افتاد و اصلا و اصلا فیلم رو دیگر دوست ندارم. نمیدونم اسکار با من چه کرد که تمام فیلم ها به نظرم نابود شدند!!!
امتیازم 5 بود فقط به خاطره سینمای صامتی که نشون داد و یک تیکه از اسکورسیزی که در فیلم بود، کمی هم برای رنگ و لعابش، همین!!!



"parnian"
3.png
من هوگو را با این دید که اسکورسیزی ساخته است ندیدم، شاید به همین دلیل به نظرم فیلم خوبی بود. اوایل فیلم برای بیننده خسته کننده بود، اما پایان فیلم هیجان بیشتری داشت. مرور کوتاهی که فیلم به تاریخچه سینما داشت و به خصوص قدردانی از یک هنرمند بزرگ عالم سینما، کار قشنگی بود.
رنگ های شاد و زیبای فیلم را دوست داشتم و فکر می کنم اگر فیلم را سه بعدی می دیدم، زیبایی رنگ ها بیشتر مشخص می شد.
به نظر من هوگو فیلمی متعلق به کودکان نیست، شاید اسکورسیزی فیلم را به درخواست دخترش ساخته باشد اما مسائلی که در فیلم مطرح شد عمیق تر از درک کودکان بود.
دیالوگ هایی که هوگو با ایزابل در مورد فلسفه وجودی خودش صحبت می کند، واقعا عالی بود و نیز دیالوگ های هوگو با میلیس نشان دهنده دغدغه های اسکورسیزی بود.
گریز کوتاه کارگردان به جنگ و تبعات آن هم خوب بود.

هوگو، شاید در حد دیگر ساخته های اسکورسیزی نباشد، اما نشان دهنده دغدغه های او در مورد عالم سینماست و از این جهت ارزشمند است.
ضمن اینکه نباید بازی خوب بازیگران کودک فیلم را نادیده گرفت.



Ali

1.5.png
مشکل اساسی فیلم هیوگو، خود شیفتگی است.
ضعیف ترین و در عین حال پرهزینه ترین فیلم در کارنامه بلند بالای کارگردان بزرگ سینمای جهان، شکست اساسی در گیشه خورد تا بار دیگر اثبات شود که سینما در وهله اول برای مخاطب است. پایه تمام ایرادات از مماس نبودن فیلم اخیر اسکورسیزی با شخصیت و مسلک وی آغاز می شود. فیلمنامه ای که از کتابی با همین عنوان و به دلیل علاقه دختر کوچکِ مارتی بزرگ در ذهن کارگردان شکل می گیرد، آنچنان شخصی پرداخته می شود که تبدیل به خودشیفتگی های اسکورسیزی و دختر کوچکش می شود. بر همین اساس نیمی از فیلم متعلق به دنیای کودکان و نیمه دوم آن به دنیای فیلمسازی مانند اسکورسیزی تعلق دارد. کودکان با نیمه دوم فیلم ارتباط خوبی نمی گیرند و همین اتفاق برای بزرگسالان در نیمه اول رخ می دهد. بزرگترین ضعف فیلمنامه هم در این گسستگی نهفته است. فیلمی که توان برقراری ارتباط با مخاطب را ندارد، زیرا لحن ثابتی ندارد. در نتیجه کودکان و بزرگسالان راضی از سالن سینما خارج نمی شوند. همین دلیل کافی است که پرخرج ترین ساخته مارتی بزرگ تبدیل به بزرگترین شکست تجاری اش شود، اما او خوشحال است که حداقل دختر کوچک اش راضی از سینما خارج می شود!
هر چند که ساخت سه بعدی فیلم هزینه بالایی داشته و به گفته سازندگان سعی بسیاری بر هرچه بهتر درآمدن فضای سه بعدی شده اما فیلم ایراد اساسی در نورپردازی، بخصوص نورهای عمودی دارد.
فیلم لحظات خوبی هم دارد اما تنها لحظه هستند و اتصالی بین این لحظات برقرار نمی شود در نتیجه فیلم در بیان حرف هایش الکن است. از این لحظات قابل توجه می توان به لحظه ی خروج قطار از ایستگاه اشاره کرد که به زیبایی بیانگر آن است که هرچند فرم سینما از صامت و سیاه و سفید به سه بعدی تغییر کرده اما عکس العمل تماشاگر در مقابل این تکنولوژی همچنان ثابت است.
در نهایت باید عرض کنم که فیلم ضعیف است و به همین جهت نمره 2 برای این چنین کاری مناسب به نظر می رسد اما به دلیل استفاده مناسب از تصویرپردازی امتیاز 3 را برای آن در نظر گرفتم و امیدوارم که مارتی بزرگ همچنان فیلم هایی مماس با خود بسازد و فریب جوایز جشنواره های مختلف را نخورد.
مارتین اسکورسیزی فراتر از جشنواره است اما از نقد بالاتر نیست.

تصاویر پیوست شده

• 2.5.png (4.4 کیلو بایت)
• 3.png (1.3 کیلو بایت)
• 1.5.png (4.4 کیلو بایت)
• 4.png (1.3 کیلو بایت)
• 0.png (3.0 کیلو بایت)
• 1.png (1.2 کیلو بایت)
• 2.png (1.3 کیلو بایت)
• 5.png (1.4 کیلو بایت)
• vxrhf6uz72813xmntpg4.png (95.5 کیلو بایت)

با سپاس- مدیر یه بخش دیگه :d;;)

تصاویر پیوست شده

• GLASSES.gif (39.3 کیلو بایت)
• Judgment-Discharged-in-Bankruptcy.jpg (124.1 کیلو بایت)

تصاویر پیوست شده

• Aslani2.jpg (11.6 کیلو بایت)

این مطلب تحت کپی رایت سایت سینماسنتر منتشر شده است لذا هر گونه کپی از این مطلب
بدون مجوز نویسندگان و سایت سینماسنتر CinemaCenter.ir نقض آشکار قوانین کپی رایت محسوب میگردد.








نام فیلم: نارنجی پوش (1391)

تهیه کننده، کارگردان: داریوش مهرجویی
نویسنده: داریوش مهرجویی، وحیده محمدی فر
مجری طرح: رضا درمیشیان
مدیر فیلمبرداری: فرخ مجیدی
صدابردار: نظام الدین کیایی
تدوین: هایده صفی یاری

بازیگران:
حامد بهداد
لیلا حاتمی
میترا حجار
طناز طباطبایی
فردوس کاویانی
همایون ارشادی
اردشیر رستمی
امید روحانی

خلاصه داستان: حامد آبان عکاس حرفه ای مجلات و روزنامه ها با خواندن کتابی چنان تحت تأثیر پالایش محیط زیست و مبارزه با آشغال زدایی قرار می گیرد که با لباس نارنجی مخصوص رفتگران به شهرداری می پیوندد و با عنوان "نارنجی پوش لیسانسه" به شهرت می رسد و...



نظر نویسندگان سایت درباره فیلم:



FFKIA

0.5.png
به این فیلم یک دادم. اونم برای بازی لیلا حاتمی در تنها صحنه خوبی که در برابر میترا حجار بازی کرد.
از دید من این فیلم یک کار سفارشی کامل بود و مهرجوئی هم به شکل کاملی پارامترهای یک اثر سفارشی را رعایت کرده است.
بی هدفی. لمپنیسم، دور ریزی پول، هپی اندینگ و الا ماشالله!
این که فیلم اصولا چه حرفی دارد و چرا ساخته شده را نمیتوان به درستی درک کرد. تنها چیزی که میشود از آن فهمید این است که سوای به تمسخر گرفتن قشر کارگران زحمتکش شهرداری (که در ابعاد وسیعی در این فیلم اتفاق می افتد) فیلم قصد دارد به طور کلی بهائی به کار نارنجی پوشان بدهد و به مردم بیاموزد که به این عمل و عامل آن احترام بگذارند. اما بدبختی اینجاست که این کار را با چنان کیفیت نازلی انجام میدهد که دقیقا تاثیر معکوسی بر جای می ماند.
با این که در خیلی از لحظات فیلم کوتاه شده است و حتی ابتدا و انتهای فیلم هم کامل نیست، اما آثار حرفهای زشت و بی ادبی های مکرر که این روزها در همه فیلم ها باب شده در سرتاسر فیلم دیده می شود.
نمیدانم چه باید به بهترین کارگردان سینمای ایران گفت!
از کسی که لیلا، پری، گاو، سارا و اجاره نشین ها و مهمان مامان را ساخته چه انتقادی باید کرد؟ در این روزگاری که سینمای ایران باید خود را آماده جهشی به سوی جهانی شدن بکند، ساختن فیلمی اینچنین بی ارزش چه دردی را دوا خواهد کرد؟ اما متاسفانه این فیلم ساخته شد و نقطه تاریکی برای پرونده سینمایی استاد مهرجوئی شد.

سوال اینجاست که واقعا چه چیزی سبب شد که مهرجوئی دست به ساخت چنین اثری بزند؟
گیشه؟
جوایز؟
منزلت اجتماعی؟
به نظر من هیچ کدام.
این فیلم با هر دیدگاهی یک اشتباه است.

از نظر بازی ها و تکنیک این فیلم چیزی در حد فاجعه است.
نه فرم فیلم درست است و نه دیگر ملزومات یک اثر کامل. فیلم برداری، صدابرداری، میزانسن ... همه و همه دچار مشکل هستند و در نهایت هم کارگردانی.
به هر حال شاید بازی لیلا حاتمی باعث شد که من به این فیلم 0 ندم.

اما در دیدگاهی دیگر شاهدیم که این فیلم تا کنون بیش از 600 میلیون تومان فروخته.
آیا این را باید به حساب رویکرد بینندگان به فیلمهای سطح پائین گذاشت یا علاقه به دیدن اثر استاد؟
آیا این همان دلیلی نیست که شهرداری هزینه این فیلم را پرداخته است؟



MISS SAYTA

0.png
هیچوقت تصور نمی‌کردم در سینمای ایران، فیلمی فراتخیلی مشاهده کنم، که البته تصورم اشتباه بود.
این رویا به تحقق پیوست و با لطف آقای مهرجویی عزیز و البته بسیار دور از ذهن و حیرت‌انگیز، فیلمی تخیلی، رویایی و هندی دیدم. اصلا فکر نکنید که رفتگر لیسانسه در عصری که مدرک رکن بی‌بدیل و غیر‌قابل انکار دریافت شغل است، عجیب به نظر برسد،این تفکر را کاملا دور بریزید. رفتگر لیسانسه در همین شهر خودمان، نه در شهری فضایی، تبدیل به سوژه داغ، مهم و حیاتی جراید و رسانه ها می‌شود و اخبار ریز و کاملا خصوصی او بصورت روزانه، و بهتر است بگویم ساعت به ساعت تیتر شماره یک روزنامه ها می‌شود (اینکه این اخبار از کجا به جراید و خبرنگاران منتقل می‌شود را در نظر نگیرید ، لابد منتقل می‌شود دیگر، شاید هم الهام می‌شود) شهردار با پای خود به دیدارش می‌رود،بتی می‌شود این رفتگر لیسانسه، آنهم با بازی درخشان!!!!!!!!!! حامد بهدادکه البته بازی نمی‌شود گفت؛ گویی این کاراکتر از مجموع حرکات ایشان در فیلم های قبلی اش پدید آمده است!
متاسفم، خیلی متاسفم برای سینمایی که داریوش مهرجویی را به این سو رهنمون می‌کند!
البته شاید لازم باشد، ما هم آن کتاب جادویی را مطالعه نماییم یا جارویی در دست بگیریم و با موسیقی بی‌نظیر خش خش آن متحول شویم و درک کنیم این همه استعداد و خلاقیت را!



DarkAngel
0.5.png
در ابتدا انتظار دیدن همچین فیلمی رو نداشتم، هر چی بیشتر جلو می رفت کنار اومدن با این فیلم برای من سخت تر و سخت تر میشد. هرقدر هم سعی می کردم که فیلم رو در یه دنیای غیر واقعی تصور کنم و از این دید فیلم رو ببینم، در بعضی موارد جواب نمی داد. البته همین تصور من باعث شد که بتونم فیلم رو تا آخرش ببینم و از سالن فرار نکنم!
دست مایه داستان موضوع خوبی است، بها دادن به فضای سبز و محیط زندگیمون و تمیز و آراسته نگه داشتن خود و محیطمان ولی چرا اینقدر غیر واقعی و ناملموس؟ یعنی واقعا راه دیگه ای برای نشون دادن این موضوع وجود نداشت؟ چرا اصلا حامد آبان باید یکباره این اندازه متحول بشه؟ اونم با خواندن چند کتاب و در مدت بسیار کوتاه؟؟؟ چرا باید بره توی شهرداری استخدام بشه اونم با رویأی شنیدم صدای خش خش جارو؟؟؟ چرا اول فیلم حامد محتاج یه قرون پول هستش ولی قبلا ماهی 2-3 میلیون خرجی برای زنش میفرسته. به وکیل زنش میگه من خودمو تکون بدم روزی 10 میلیون پول در میارم، ولی اصلا معلوم نیست چرا اول فیلم هشتش گرو نه هست ولی یهو همراه با تحولات پاکیزگیش دچار تحولات اقتصادی هم میشه میشه. بی نهایت سوال بی جواب مطرح کرد، ولی افسوس که این ره به ترکستان است.
صحنه ای که جناب دکتر، کارگران شهرداری رو ردیف کرده بود و نگاهشون میکرد یاد اولین فیلم جنایی پلیسی تلویزیون افتادم که لادن طباطبایی شده بود رئیس یه قسمت از آگاهی و افسران رو ردیف کرده بود، به مو و ناخن و وضع ظاهرشون گیر میداد و حالا نزدیک 10-11 سال بعد همین صحنه مسخره به نوعی دیگه توسط یه گارگردان مشهور تکرار میشه، واقعا مسخره نیست؟؟؟ و حرف های تموم نشدی دیگه ...
راستی چرا حدود 2-3 دقیقه اخر فیلم رو توی اکران عمومی سانسور کردن؟ و همه پوسترهای فیلم هم به همون قسمت حذف شده اشاره داره؟ جایی که لیلا حاتمی هم لباس رفتگری پوشیده.



Ali

0.png
ابتدا در مورد ژانر فیلم نکته ای را عرض کنم؛ فیلم کلا بدون ژانر است یعنی در ژانر خاصی نمی گنجد. نه یک درام یا ملودرام اجتماعی است. نه در ژانر کمدی می کنجد و نه فانتزی است. جدیدترین اثر کارگردان بزرگ ایرانی هیچ چیز نیست. بدون منطق ترین فیلمی است که در زندگی دیده ام. از همان لحظات ابتدایی فیلم فاقد هرگونه نقطه شروع درست است. فیلمی که روی هوا شروع می شود و روی هوا هم پایان می یابد. در عین شعار رئالیستی، فیلم حتی رئال هم نیست، مستند هم نیست، حقیقتا هیچ چیز نیست. اما یک هجو کامل و به تمام معنا است، بدون هرگونه میزانسن و متن و دیالوگ. داستان یک عده انسان بی درد، شبه انتلکتول و بدون هرگونه تعادل روحی و فکری.

نارنجی پوش داستان عکاسی را روایت می کند که ابتدایی ترین ملزومات عکاسی را هم بلد نیست و بر اثر خواندن کتابی آنچنان تحت تأثیر قرار می گیرد که تصمیم می گیرد همه جا را تمیز کند. کسی که با این کار و پاکسازی فیزیکی محیط خود، قصد تلطیف روح اش را دارد. نقش این عکاس مالیخولیایی را بدترین بازیگر!!! تاریخ ایران یعنی حامد بهداد بازی می کند. اصلا انتظار بازی بهداد را نکشید زیرا او مانند همیشه و مانند همیشه نقش مالیخولیایی خود را بازی می کند، یک انسان بدون هرگونه تعادل روحی.
مهرجویی با ساختن فیلم اخیر، نام خود را برای همیشه در تاریخ سینمای جهان جاودانه کرد. او با نشان دادن سریع ترین تحول روحی تاریخ سینما، رکوردی دست نیافتنی را به نام خود به ثبت رساند. حامد آبان در اثر خواندن کاملا اتفاقی کتابی و در عرض چند ساعت آنچنان تحت تأثیر قرار می گیرد که به شغل سوفوری روی می آورد. البته او برای رسیدن به این هدف والا راه پر پیچ و خمی را طی می کند!

اما در مقابل افرادی که احتمالا بنده را به عدم درک صحیح اشارات سینمایی مهرجویی متهم خواهند کرد باید عرض کنم که خود مهرجویی در فیلم و در دیالوگ های مختلف شخصیت هایش فریاد می کشد که این تحول ظاهری دلیلی بر تعالی روحی است که البته بیننده هیچ گاه و ابدا هیچگونه تفاوتی بین حامد آبان قبل از تحول و حامد آبان بعد از تحول احساس نخواهد کرد. او همان قدر که پیشتر لمپن بوده بعد از تحول هم لمپن است، همان قدر که پیشتر مالیخولیایی و بدون تعادل روحی بوده، پس از تحولات هم مالیخولیایی است و البته در این وجه رشد هم داشته است!

و این سندرم دردناک لمپنیسم...
به تمام اعتقادات قسم که می توان رئالیست بود اما لمپن نبود، استاد مهرجویی شخصیتی که ساخته ای مردم را ناندرتال می خواند اما خود از به زبان آوردن انواع حرف های زشت واهمه ای ندارد. حقیقتا این روشنفکری است؟ این است سینمای آزاد؟ این است سانسور و #####؟ این ها را می خواستید بگویید و سانسور می شد؟ به کجا چنین شتابان!؟
البته که این مشکل مهرجویی نیست، بلکه جدیدترین سندرم سینمای ایران است. بله، لمپنیسم. پس برای دیدن فیلم های این چنین بچه ها را به سینما نبرید زیرا حتی هالیوود هم بخاطر حرف های زشت و رکیک، محدودیت سنی می گذارد اما سینمای ما...

تا به امروز در هیچ فیلمی انقدر گاف ندیده بودم. مهرجویی در این فیلم انواع کارهای ناشندنی را شدنی کرده، او حتی در زمان هم حرکت می کند. در سکانسی رفتگران به صف شده و آقای دکتر! (مسئول رفتگرها، فقط یک لحظه تصور کنید، یک دکتر) مشغول سان دیدن است. از سایه ها پیداست که ساعت حدود 10 صبح است و در صحنه بعد رفتگران به سر کار می روند در حالی که خورشید در حال طلوع است و هیچ سایه ای وجود ندارد! مهرجویی تایم لاین را هم می شکند.
ذکر قسمتی از گاف های نارنجی پوش هم در این یادداشت نمی گنجد و من تنها اشاراتی به برخی از آن ها خواهم کرد. بعلاوه تعدادی از ایرادات که عرض کردم، سر وقت رسیدن مادر برای تولد فرزند و دقیقا زمانی که قرار است کیک تولد فوت شود از شاهکارهای آن تایم بودن و دقیق بودن میزانسن است، مادری که از نروژ تا تهران را این چنین دقیق طی می کند! چاپ شدن نام حامد آبان بصورت هماهنگ و در بیش از 4-5 روزنامه اسم و رسم دار کشور و در همان روز اول، از دیگر شاهکارهای فیلم است. همکار همیشه همراه حامد حتی سرکار و شغل دوم، امضاء گرفتن بچه ها از رفتگر لیسانسه، و باز هم تایم لاین افتضاح فیلم که حتی عید هم بعد زمستان محو می شود، روی دادن فیلم در زمانی که هنوز موبایل اختراع نشده اما لپ تاپ عکاس اپل است تنها قسمت کوچکی از افتضاحات فیلم است.

در مورد شخصیت های مکمل باید عرض کنم که همگی کلا پرت هستند، هیچکدام منطق وجودی ندارند. از معلم سر خانه 24 ساعته گرفته تا همکار و همسر و دوستان. هیچ کدام از شخصیت ها، تأکید می کنم، هیچ کدام از شخصیت ها زنده نیستند. اصلا هیچ چیز زنده نیست؛ شهردار دروغ است، دکتر مسئول رفتگران مزاح است، پسر عکاس که مدرسه هم نمی رود نقش ستون را دارد و در کل می توان گفت که انگار شخصیت های ساخته مهرجویی خلق ساعه از آسمان وارد قصه بی سر و ته فیلم می شوند و در پایان هم به همان سرعت از آن خارج می شوند. هر نامی که در ردیف بازیگران فیلم مشاهده می کنید، مطلقا بدترین بازی های زندگیشان را کرده اند البته به استثناء حامد بهداد که همچنان خودش است و مانند اکثر کارهایش موجودی فرا زمینی و به معنای واقعی کلمه مالیخولیایی با درجات بالایی از دیوانگی است. برای آنکه بازی او برای شما قابل لمس شود، یک انسانی را فرض کنید که رگباری و پشت سر هم قرص روانگردان مصرف می کند، تعریفی بهتر از این پیدا نکردم!

در نهایت می توان گفت که فیلم پر از شعارزدگی و مونولوگ های رو به تماشاگر است. خود فیلم و فضای آن هم کاملا شعار زده و سراسر بر پایه اتفاقات احمقانه است. در نتیجه توصیه بنده این است که اگر دلبستگی به داریوش مهرجویی، گاو، دایره مینا، اجاره نشین ها، هامون، پری، لیلا، درخت گلابی، مهمان مامان، سنتوری و جمعی از بهترین فیلم های سینمای ایران دارید، این هجو را تماشا نکنید.

تصاویر پیوست شده

• 0.5.png (3.8 کیلو بایت)
• 0.png (3.0 کیلو بایت)
• 5.png (1.4 کیلو بایت)
• 4.png (1.3 کیلو بایت)
• 3.png (1.3 کیلو بایت)
• 2.png (1.3 کیلو بایت)
• 1.png (1.2 کیلو بایت)
• vxrhf6uz72813xmntpg4.png (95.5 کیلو بایت)

این فیلم قرار است روز 26 اکتبر 2012 در سینماهای انگلیس و سپس سراسر جهان اکران شود!

بعد از نزدیک به 8 سال بعد از اتمام فیلم Sin City به کارگردانی دو دوست فرانک میلر و رابرت رودریگز و با همراهی کوئنتین تارانتینو ، بالاخره زمان اکران قسمت دوم این فیلم نیز مشخص شد...
امروز تاریخ دقیق فیلم Sin City 2 با عنوان Sin City: A Dame To Kill مشخص شد و تاریخ 4 اکتبر 2013 رو روزه اکران عمومی این فیلم در نظر گرفته اند. سازندگان این فیلم بر موضوع این که ایا جسیکا البا به قسمت دوم این فیلم باز خواهد گشت نیز جواب داده اند و تاکید کرده اند که جسیکا البا در قسمت دوم نیز حضور خواهد داشت و قراردادش را امضا کرده است و او به میکی روک در این فیلم پیوسته است. رزاریو داسون یکی دیگر از بازیگران این فیلم به ظهور کاراکتر جدیدی اشاره کرده است که از بیان اطلاعات زیادی در این باره خودداری کرده!
فیلم Sin City a dame to kill قرار است به مانند قسمت اول به کارگردانی فرانک میلر و رودریگز ساخته شود و فیلمنامه این فیلم نیز بر عهده فرانک میلر است!
Sin City 2 به صورت سه بعدی فیلم برداری و اکران خواهد شد....

دوستان گرامی این ترجمه دارای کپی رایت سینماسنتر است و از عنوان کردن آن بدون ذکر نام cinemacenter.ir جدا خودداری کنید.

منبع: insidetv

تحلیل و بررسی فیلم پنجره ی پشتی





پنجره ی پشتی:

در اولین نما کرکره ی حصیری بالا رفته و دوربین سواری بر دالی ازپنجره خارج می شود و دیوارها و پنجره های بیرونی را نشان می دهد. در پنجره های عقبی این حرکت بی درنگ نشان می دهد که فیلم خروجی است یعنی اتفاقات در بیرون قرار است رخ دهند. دوربین متحرک بار دیگر حرکت می کند و پس از دنبال کردن یک گربه و حرکت مختصری بر روی پنجره های روبه رو، فضای حیاط پشتی این آپارتمان را نشان می دهد. سپس به شکلی ناگهانی و غیر منتظره، دوربین با حرکت افقی سریعی وارد همان آپارتمانی می شود که از آن خارج شده بود و نمای درشت جفریز را نشان می دهد. نمایش دماسنج و همچنین عرق هایه صورت جفریز به ما یک روز گرم تابستانی را نشان میدهد.
پس از مکثی مختصر با همسایه ها آشنا می شویم.مثلاً موسیقدان را از طریق پنجره ی استودیویش می بینیم که در حال تراشیدن ریشش است،سپس حرکت افقی دوربین ادامه پیدا می کند و زوجی را می بینیم که روی پلکان اضطراری جلوی خانه شان خوابیده اند تا از شر گرما در امان باشند. سپس به آپارتمان دختر رقصنده می رسیم که در حال تمرین است و خانه به خانه پیش می رویم. کوچه را می بینیم و باغ را تا این که به چهره ی قهرمان فیلم می رسیم که هم چنان خوابیده است. این حرکت افقی هنوز به اتمام نرسیده، پس از مکثی کوتاه، دوربین فضای داخلی آپارتمان قهرمان فیلم را نشان می دهد؛ این کار با گچ پای او شروع می شود که رویش نوشته اند ال. بی جفریز، سپس دوربین شکسته و دیوارها همراه با عکس هایی که بر روی آنها نصب شده به چشم می خورندبه نظر میرسد جفریز( با بازی جیمز استوارت)یک عکاس خبری است و در حین عکس برداری از یک مسابقه ی اتومبیل رانی مجروح شده.(همه اینها را هیچکاک بدون یک کلمه دیالوگ، در عرض یک دقیقه حرکت دوربین به ما می گوید) این بیوگرافی تصویر قهرمان فیلم است. سپس دوربین بر روی تعدادی مجله توقف می کند که عکسی بر روی جلد آنها چاپ شده است. این عکس ها به احتمال زیاد کار جفریز است. پس از مقدمه ی کوتاهی از اهالیه ساختمان روبرو و بیوگرافیه تصویریه شخصیت اصلی داستانمی بینیم که جفریز مشغول اصلاح صورت است.
آن بخش صامت به اتمام رسیده است (در پس زمینه سروصدای بلند خیابان به گوش می رسد)، او تلفن را بر می دارد و با رییس خود دو جمله حرف می زند. هم چنین شروع می کند به نگاه کردن به پنجره ی روبه رویی. دو زن در پشت بام هستند که پشت دیواری کوتاه پنهان اند و حمام آفتاب می گیرند.جفریز هم چنان گوشی را در دست دارد . او هم زمان به روبه رو نیز نگاه می کند. یک هلی کوپتر به پشت بام نزدیک می شود تا دخترها را بهتر ببیند.جفریز نسبت به آنچه که ممکن است، خلبان هلی کوپتر دیده باشد؛ واکنش نشان می دهد، این یک موقعیت غیر عادی است: نمای پشت بام را نه ما می بینیم و نه جفریز. با این حال لبخندی می زند، او می فهمد که جریان از چه قرار است و ما هم نسبت به آنچه که او به ما دیکته می کند واکنش نشان می دهیم. سپس تماشاگر یعنی جفریز نگاهش را پایین می آورد تا به مکانی که برایمان آشناست می رسد یعنی آپارتمان دخترک رقصنده. او مشغول تمرین صبحگاهی است جفریز از تماشایش لذت می برد. ما در مقام بیننده واکنش او را پی می گیریم، نمای از دخترک و چنج نمای جفریز که او را نگاه می کند؛ نگاه کردن به روبه رو را به ما منتقل می کند که در این فیلم مرکزیت دارد.
مکالمه ی تلفنی او بامزه است و آنچه را کم و بیش از او و کارش می دانیم به ما می گوید.این که او تصادف کرده و می خواهد سرکارش برگردد. او حتی می گوید: « کاری ندارم بکنم جز این که بنشینم و همسایه ها را نگاه کنم. او بار دیگر نگاهش را تغییر می دهد: او یک زن مجمسه ساز میان سالی را می بیند که نسبت به سرو صدای محیط واکنش نشان می دهد و صورتش را برمی گرداند.جفریز هم چنان گوشی را در دست دارد و دوباره جهت نگاهش را تغییر میدهد. ما منتظریم که می بینیم : موسیقدان که پشت پیانوست و او هم نسبت به سروصدای محیط واکنش نشان می دهد.جفریز هم چنان گوشی به دست به رییس خود التماس کنان می گوید: باید منو از این وضعیت نجات داد وگرنه مجبور می شم ازدواج کنم و همه چیز....

به موسیقیدان برمی گردیم که مشغول نواختن آهنگی است. جفریز بار دیگر نگاهش را تغییر می دهد، به سمت چپ می چرخد چهار پنجره را در روبه رو می بیند. ما بعدها پی می بریم که این پنجره مربوط به خانه ی توروالد هستند، مردی که فروشنده ی دوره گرد است و همراه همسر بیمارش در این خانه زندگی می کند. ما می بینیم که توروالد از راهرو گذشته و وارد خانه می شود. او کتش را در می آورد. دوربین او را دنبال میکند تا این که او وارد اتاق دیگری می شود که همسرش هم حضور دارد. در پس زمینه ی این نما صدای جفریز را خارج از نما می شنویم: « اگه من ازدواج کنم اون وقت نمی تونم جایی برم» و پاسخ: « دیگه وقتش که ازدواج کنی قبلا از اینکه یک پیرمرد بد اخلاق بشی» تا اینجا به آهستگی و بی آنکه چندان متوجه شویم، وارد داستان اصلی فیلم یعنی خانه ی توروالد می شویم؛ خانه ایی که بعدها محور اصلی ماجراهاست. همسایه ها و پنجره های خانه هایشان هم حکم داستان های فرعی فیلم را پیدا کرده اند.ر نمای بعد می بینیم که جفریز مکالمه تلفنی اش تمام شده و گوشی را سرجایش می گذارد و هنگامی که متوجه ی جرو بحثی می شود؛ که در آپاتمان روبه رو ادر جریان است؛ مشتاقانه برمیگردد سر همان کار همیشگی اش یعنی نگاه کردن به پنجره های روبه رو. در نمای دیگر تورالد بر سر همسرش فریاد می زند، مجله را با خشم پرت می کند و به اتاقی دیگر میرود. توجه جفریز کاملاً جلب شده است. او فهمیده که چیزی جدی در خانواده تورالد در حال وقوع است، اما هیچکاک هنوز آماده ی این نیست که این رویداد را دنبال کند؛ او به یک زنگ تفریح نیاز دارد. برای همین است که مسئله ی خارش پای گچ گرفته ی جفریز پیش می آید. او یک چوب بلند را درون گچ پایش فرو می کند و آن را می خاراند، حس رضایتی به او دست می دهد.

در نمای بعدی بار دیگر تاٌکید می کنند که توروالد آدم تندخویی است. جفریز می بیند که او وارد باغ می شود و به گل های رزش می پردازد، در حالی که آن زن مجسمه ساز که اکنون در صندلی راحتی اش لمیده، سروصدای تورالد را میشنود؛ به سوی پرچین می آید و با حرکت دست و صورت به او می گوید که زمین را نکند. تورالد، عصبی سراو داد می زند و پس از مکالمه ای مختصر به او می گوید که خفه شو؛ او این حرف را آنقدر بلند می گوید که با وجود سروصدای خیابان، گفته های او شنیده می شود. زن مجسمه ساز ناراحت و توهین شده، می رود.(المان هایه کوچک تورالد دست به دست هم داده تا حس کنجکاوانه ی جفریز را تحریک کند)....
حالا وقت ورود پرستار است...پرستار با حرف زدن هایه بی وقفه اش اطلاعات بیشتری درباره جفریز و دوستش لیزا به مخاطب میدهد.پرستار پس از ماساژ به آشپزخانه می رود تا برای جفریز ساندویچ درست کند، او می گوید « لیزا همون دختریه که تو می خوای... باهاش عروسی کن». جفریز برمیگردد و کار نیمه تمامش را پی می گیرد یعنی روبه رو را نگاه می کند و می بیند که فروشنده همراه وسایلی که در دست دارد، باغ را ترک می کند؛ و آن زن مجسمه ساز روی صندلی راحتی اش لمیده است، سپس برای 2 ثانیه دخترک رقصنده دیده می شود که در حال شانه زدن به مویش است و بالاخره ورود عروس و داماد را از روی پنجره ی کوچک خانه اشان می بینیم.

(( کل فضا و قصه، نمادی از شهر و جامعه ی بشری است. زن رقاص نمادی از زن و جاذبه های اوست. زوج تازه ازدواج کرده، تمثیلی از روابط خانوادگی وعشق است و در ابتدای ارتباط. زن و مردی که به شدت دلبسته ی سگ خود شده اند، مسخ شدگی به چیزی در پشت روابط خانوادگی است. و سرانجام مردی که زن خود را می کشد، رسیدن به شکلی از روابط شکست خورده ی انسانی است، در ازدواج یا هر چیز دیگر. در پایان یادمان باشد، چنان این تمثیل ها در ساختار داستان پیچیده و هماهنگ پیش رفته اند، که نه تنها مانعی در گسترش داستان نیستند ؛ بلکه داستان با این ها رنگ و بویه بسیار ویژه و سینمایی پیدا کرده است))

در سکانس بعدی(شب)با لیزا (با بازی گریس کلی)اشنا میشویم و پس از تماشای نماهای نیم رخ دو شخصیت(با اشاره به دقتی که هیچکاک در مورد پدیده ی نیم رخ انسانی داشت) و زمزمه ی چند دیالوگ و سورپرایز شام لیزا برای باهم بودنشان به بحث میپردازند.(در این فیلم دوربین دارای دو ساختار تقریباً متفاوت است، و برای حرکت. یکی آن جایی که «جفریز» و «لیزا» هستند و دیگر حیاط و پنجره های آن سوی حیاط و در روبروی «جفریز». دوربین وقتی «جفریز» و «لیزا» را نشان می دهد تا حد بسیاری ثابت و متمرکز است، اما به محض آن که سراغ آن سوی حیاط می رود، به شدت متحرک و سیال می شود)لیزا دلش می خواهد جفریز کار در مجله را کنار بگذارد، سفر هم نرود و نیویورک مستقر شود و به او قول بدهد که سراغ عکاسی مد لباس برود. جفریز توجهی به این حرف ها ندارد و می گوید که آیا لیزا می تواند او را تصور کند که با ریش سه روز نتراشیده ای وارد سالن مد لباس شود. بن بستی ایجاد می شود که در صحنه ی ماساژ پرستار پی به آن برده ایم. این یک نمونه ی خاص از راهبرد هیچکاک برای ردیف کردن اطلاعاتی است که در ابتدا به شکل موجز و فشرده ارایه می شود و در ادامه به شکلی دراماتیک طول و تفصیل پیدا می کنند.( عشق او به «لیزا» اما نشان دهنده ی امتناع او از ازدواج و به عبارتی بند و بست های ازدواج است)...لیزا به آشپزخانه می رود تا سری به غذا بزند و جفریز برمی گردد طرف پنجره تا بیرون را نگاه کند، شاید برای این که از دردسرهایی که برایش ایجاد شده؛ بگریزد.
این بار همسایه ی دیگری معرفی می شود، آن خانم تنها؛ که در طبقه ی همکف زندگی می کند و نقش فرعی مهمی در فیلم دارد.ما خواهیم دید که چگونه هیچکاک با مهارت هر چه تمام تر از موازی بودن رویدادها استفاده می کند تا نکاتی را حذف کند یا به تأخیر بیاندازد، نکاتی که به زندگی خصوصی یا زندگی بیرونی قهرمان فیلمش مربوط است.(حرکت همراهیه مشروب نوشیدن جفریز با ان زن تنها حاکی از درگیر شدن زندگیه جفریز با دنیای پشت پنجره اش است) پس از ترک لیزا جفریز به کارش ادامه میدهد و پس از چند نمایش دیگر از همسایه ها بخواب فرو میرود..باران نیمه شب باعث میشود جفریز از خواب برخیزد. مشاهده ی خروج تورالد با چمدان در ان وقت شب جرقه ایست برای شروع به تححق رسانیدن این چشم چرانی...

حالا کار روزانه ی جفریز مشاهده زندگی دیگران به جای انجام زندگی خود می باشد. شاید بتوان گفت همه ما کمی از آن را در خود داشته باشیم. به هر حال تماشای فیلم چیزی جز باز کردن پنجره ای رو به زندگی دیگران نیست (خواه واقعی و یا داستانی باشد).
در این بین جفریز متوجه یک مورد مشکوک در همسایگی روبروی خانه‌اش می‌شود(تورالد)، و با مشاهده‌ی برخی شواهد به این نتیجه می‌رسد که مرد همسایه همسرش را به قتل رسانده است. جفریز موضوع را با نامزدش لیزا و دوست کارآگاه خود، دویل (با بازی وندل کری) مطرح می‌کند. لیزا به مرور زمان این فرضیه را می‌پذیرد و با فراموش کردن اختلافات عاطفی‌اش، برای کشف راز قتل با جفریز همراه می‌شود…

<<زندگی «جفریز» به شدت زمین گیر و ساکن است. در اولین نگاه پشت آدم از این عدم تحرک در یک «تریلر» می لرزد، اما «هیچکاک» از همین عنصر برای ایجاد اوج تعلیق استفاده ی کامل را برده است؛ ما تنها از طریقِ منظر شخص اول فیلم است، که با روایت آشنا می شویم؛ پس اوج هم ذات پنداری و همراه با شخصیت اول و زاویه ی نگاه او؛ رمز جاودانگی این اثر در ساخت تعلیق، در همین نکته است>>

جفریز با لنزهای دوربین خود زندگی مردم را می کاود و قصه آنچنان روان و زیبا پیش می رود که در پایان، همان عکاس خلاق به عنوان کارآگاه، یک جنایت واقعی را عریان می کند. افراد خلاق نیز این گونه هستند، آنها مثل افراد عادی به پیرامون خود نگاه نمی کنند. شاید از منظر مردم، برخی از افراد خلاق دچار برخی کاستی ها در حواس باشند، اما اینگونه نیست. آنها به هر پدیده ای به گونه ای دیگر نگاه می کنند.

در اخر:

حرکات و زوایای دوربین و تدوین روایی فیلم توهمی از حرکت، ماجراجویی و تعقیب و گریز را در داخل فضایی محصور و بسته با شخصیتی ساکن و بی‌حرکت القا می‌کند. ما نیز چون جفریز فقط از طریق نگاه کردن، در زندگی شخصیت‌ها سرک می‌کشیم، در کارهایشان دخالت می‌کنیم و نسبت به موقعیتشان واکنش نشان می‌دهیم.(بنظرم نسبت به تدوین این فیلم خیلی کم لطفی شده)..

قهرمان فیلم درباره وقایع و شخصیت‌هایی که می‌بیند، خیالپردازی می‌کند، داستان می‌سازد و همان رنج، لذت، ترس، هیجان و اضطرابی را تجربه می‌کند که ما هنگام تماشای فیلم‌ها از سر می‌گذرانیم. انگار او نیز مثل ما یکی از تماشاگران آثار هیچکاک است.


گرداورنده:نریمان
امیدوارم تحلیل های دوستان به کامل شدن این مطلب بیافزاید.

تصاویر پیوست شده

• RearWindow.jpg (44.1 کیلو بایت)

سلام به همه سینماسنتریها

خب همونطور که از نام تاپیک مشخصه قراره بهترین نام سریالی رو از دید سینماسنتریها مشخص کنیم.
فکر میکنم همه کاربرانی که سریالهای خارجی رو دنبال میکنن از نام بعضی از سریالها بیشتر خوششون میاد
از این رو این تاپیک رو ایجاد میکنم تا نظر شما رو در این مورد بدونم



(شما از نام کدام سریالها بیشتر خوشتون میاد)

شما باید نام 5 سریال منتخب خودتون رو به ترتیب بنویسید تا با رای شما بهترین نام های سریالی مشخص بشه


لطفا به قوانین انجمن احترام بگذارید و نظراتتون رو بیان کنید:)

با تشکر @};-

تصاویر پیوست شده

• BBC_Life_title_card.jpg (19.5 کیلو بایت)
• life-bbc-series_ban.jpg (106.4 کیلو بایت)

بازیگران:
Simon Baker
Robin Tunney
Tim Kang
Owain Yeoman
Amanda Righetti

شبکه پخش کننده :
CBS

آمار مخاطبان در 3 فصل گذشته:
فصل یکم 17 میلیون
فصل دوم 15 میلیون
فصل سوم 15 ملیون

تاریخ پخش قسمت بیست و چهارم:
17 می 2012

نام قسمت بیست و چهارم:
THE CRIMSON HAT


okobovnbhr3l71csykp.png

24.jpg

تصاویر پیوست شده

• b87ajsz9q9nclh53t58d.gif (62.3 کیلو بایت)
• okobovnbhr3l71csykp.png (26.3 کیلو بایت)
• 24.jpg (278.7 کیلو بایت)

تصاویر پیوست شده

• orginal-photo_report-120.jpg (31.1 کیلو بایت)

تصاویر پیوست شده

• 103682_marion-kotijyar_or_Marion-Cotillard_1600x1200_(www.GdeFon.ru).jpg (62.5 کیلو بایت)