سلام مهمان گرامي؛

دوست عزیز ضمن عرض خیر مقدم، با توجه به این که شما به صورت مهمان به انجمن سینماسنتر وارد شده اید براي مشاهده تالار با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
مرجع تخصصی سئو سپهر صنعت سهند Navid Mirzaaghazadeh گروه خبري - بيوگرافي جمشيد مشايخي

CinemaCenter Navigation Bar & SlideShow

دوربین مداربسته , نظارت تصویری , حفاظت پیرامونی , اعلام و اطفاء حریق , شبکه و زیرساخت  طراحی دیتاسنتر , یو پی اس , برق بدون وقفه 

 هوشمند سازی ساختمان , دوربین مدار بسته , طراحی وب سایت , سئو سازی , کابل هلوکیبل , اعلام حریق , پیاده سازی دیتاسنتر

 

نمایش نتایج: از شماره 1 تا 4 , از مجموع 4

موضوع: گروه خبري - بيوگرافي جمشيد مشايخي

  1. #1
    کــــاش گاهی زنـــدگی هــم كليــد [◄◄ι] [ ιι ] [■] [►] [ι►►] داشت...!
    MiSS SAYTA آواتار ها
    وضعیت : MiSS SAYTA آنلاین نیست.
    تاریخ عضویت : Jul 2010
    محل سکونت : ı̴̴̡ ̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲̲͡͡ ̲̲͡▫̲̲͡͡ ̲|̡̡̡ ̡ ̴̡ı
    نوشته ها : 7,155
    سپاس ها : 10,643
    سپاس شده 16,549 در 4,216 پست
    یاد شده
    در 63 پست
    تگ شده
    در 850 تاپیک

    جعبه مدال ها
        
     

    گروه خبري - بيوگرافي جمشيد مشايخي

    گروه خبري سينما سنتر تقديم مي دارد
    بيوگرافي استاد جمشيد مشايخي :


    جمشيد مشايخي متولد سال 1313 در پارچين ورامين است. او در يك خانواده نظامي بزرگ شد و پدرش از افسران ارتش بود. از دوران كودكي وقتي به همراه خانواده‌اش به تماشاي تئاتري رفت، عشق بازيگري در دلش نهاده شد و بعدها وقتي مدير دبستانش از او خواست كه در تئاتر «شتر و موتور» نقش شتر را بازي كند كه اتفاقاً بازي‌اش هم مورد توجه قرار گرفت، عزمش براي ورود به اين عرصه جزم شد اما در جواني بنا به خواست پدرش به دانشگاه افسري رفت ولي روحيه هنري او با فضاي نظامي سازگار نبود و او از آنجا انصراف داد و سپس به واسطه يكي از اقوامشان به اداره تئاتر رفت و كارمند آن اداره شد و از اين طريق توانست با حرفه‌اي‌هاي اين عرصه آشنا شود. مشايخي در نزديك به شش دهه فعاليت هنري‌اش كارنامه بسيار درخشاني را از خود به جاي گذاشت و در آثاري مانند سلطان صاحبقران، سرب، سوته‌دلان، قيصر، كمال‌الملك و هزاردستان بازي درخشاني را از خود به يادگار گذاشت.

    وقتي صحبت از ستاره‌هاي سينما مي‌شود، همه ناخودآگاه به ياد جوانان خوش‌چهره و محبوبي مي‌افتند كه با بازي در نقش‌هاي جوان‌پسند، عامل فروش فيلم‌ها مي‌شوند و عكس‌شان دائما روي جلد نشريات است و حواشي درباره زندگي خصوصي‌شان بسيار. در واقع هم اين‌چنين است. ستاره‌هاي سينما داراي همين ويژگي‌ها هستند و اگر به سينماي جهان هم نگاهي بيندازيم، مي‌بينيم كه قواعد در اين خصوص يكسان است و سينماي تجاري ايران نيز از همان الگوها پيروي مي‌كند. قصد ما پرداختن به بازيگري پيشكسوت و خوشنام و قديمي است كه سابقه 45 سال كار در سينما را دارد و چند سال پيش از ورودش به سينما، در تئاتر و نمايش ايران مي‌درخشيده و طي همه اين سال‌ها، در سريال‌هاي تلويزيوني نيز محبوبيتي بسيار داشته است.


    جمشيد مشايخي و فيلم "گاو "

    در «گاو» بازيگران بسياري حضور داشتند. از عزت‌الله انتظامي، پرويز فني‌زاده، جعفر والي، خسرو شجاع‌زاده، علي نصيريان، مهين شهابي، عزت‌الله رمضاني‌فر و محمود دولت‌آبادي تا مشايخي. برخي از اين بازيگران براي نخستين بار به دعوت داريوش مهرجويي و بر اساس اعتبار غلامحسين ساعدي (نويسنده داستان «عزاداران بيل» كه بر اساس آن فيلم «گاو» ساخته شد) در فيلمي بازي مي‌كردند. «گاو» مربوط به سال 1348 است كه تا آن زمان سينماي ايران جز چند تجربه ناكام مانند «خشت و آينه» و «شب قوزي» چيزي از ارزش و هنر در خود نداشت. به همين سبب، بازيگران تئاتر، همواره با نگاهي بدبينانه سينما و حواشي اطراف آن را مي‌ديدند. جمشيد مشايخي و مرحوم فني‌زاده دو بازيگر «گاو» بودند كه قبلا هم تجربه بازي در سينما را داشتند و در يكي دو سكانس از «خشت و آينه» نيز حضور يافته بودند. تفاوت مشايخي با تئاتري‌هاي ديگر در اين بود كه در كنار پايبندي به آرمان‌هاي آنها درباره اعتبار و جايگاه هنر نمايش، به مردم و تماشاگران انبوه سينما نيز بها مي‌داد و گاه در فيلم‌هاي مورد علاقه آنها نيز بازي مي‌كرد، البته نه فيلم‌هاي مبتذل، بلكه فيلم‌هاي پرتماشاگر و در نقش‌هايي به اصطلاح «سنگين و رنگين.» بنابراين زماني كه «گاو» به نمايش درآمد و يكي از 2 فيلم آغازگر سينماي نوين ايران لقب گرفت، مشايخي را خيلي از تماشاگران مي‌شناختند.

    جمشيد مشايخي و" قيصر "‌

    فيلم ديگري كه سينماي ايران را از منجلاب فيلمفارسي نجات داد، «قيصر» بود. هم مسعود كيميايي و هم مهرجويي در سال 1348 فيلم دوم‌شان را ساختند. «قيصر» خلاف «گاو» فيلمي بود كه مخاطب عام را به سالن‌هاي سينما كشاند و نقشي تاثيرگذار بر نوع نگاه كارگردانان به سينما داشت. در اين فيلم كيميايي از بازيگران سينماي فارسي و هنرپيشگان تئاتر استفاده كرد كه همه در كنار هم به يك اندازه درخشيدند. امروز كه ما پس از 40 سال به اين 2 فيلم نگاه مي‌كنيم، مي‌بينيم كه تنها بازيگر مشترك ميان 2 فيلمي كه از آنها به عنوان آغازگران جريان هنري و جدي در سينماي ايران ياد مي‌شود، فقط جمشيد مشايخي است كه در فيلم مهرجويي از نزديكان مش حسن و از ريش‌سفيدان ده بود و در فيلم كيميايي ايفاگر نقش خان‌دايي. در اولي نقش يك مرد محافظه‌كار و بيمناك را بازي كرد و در دومي چهره خسته و سالخورده‌اي از يك لوطي را نشان داد كه زمين تا آسمان تفاوت داشت با نمونه‌هاي كاريكاتوري اين قشر كه در فيلمفارسي‌ها نشان مي‌دادند. مشايخي در اين موقعيت ممتاز (بازي در 2 فيلم آغازگر و جريان‌ساز و تاثيرگذار) قرار داشت و از آن پس نيز مشي و مرام هنري خويش را ادامه داد و رسيد به جايگاه رفيعي كه اينك در آن قرار دارد.


    جمشيد مشايخي و هنر

    اين همان كيميايي است كه از يك فرد عادي، يك هنرمند بزرگ و مردمي مي‌سازد. مشايخي كه همواره خود را از مردم و عاشق آنها معرفي كرده، در كارنامه پربارش طي اين نيم قرن ثابت كرده كه چگونه مي‌توان هم بازيگري بزرگ و معتبر و توانا بود و هم در قلب مردم جاي داشت. او هرگز با بازي در فيلم‌هاي مبتذل و سطحي، خود را به دست روزگار نسپرده و از سوي ديگر هيچ وقت هم آنقدر گزيده‌‌كار و حساس نبوده كه تنها در نوع خاصي از فيلم‌ها بازي كند. مي‌گويند ارزش و ماندگاري يك فيلم در گرو اين است كه اولا قابليت ارتباطي درستي با مخاطبش داشته باشد، ثانيا مفهوم و معناي تازه‌اي را ارائه دهد. به اصطلاح رايج هم سهمي از هنر داشته باشد و هم سهمي از صنعت و تجارت. تا زماني كه فيلمي نتواند تماشاگرش را سرگرم كند، هرگز نخواهد توانست او را تحت‌تاثير قرار دهد. بنابراين اگر امروز از بزرگان سينما ياد مي‌شود، به سادگي مي‌توان اين دو ويژگي بنيادين را در كارشان ديد. اين نكته در كار بازيگر هم تعيين‌كننده است. ممكن است بازيگري باشد كه از حيث همكاري با كارگردانان بزرگ سينماي ايران، كارنامه پربارتري از مشايخي داشته باشد اما تفاوت اينجاست كه شما صرفا با اين ويژگي شناخته نمي‌شويد. مشايخي در كنار همكاري خلاقانه با بزرگاني مثل مهرجويي‌(گاو)، كيميايي‌(قيصر، سرب)، مرحوم حاتمي‌(هزاردستان، سوته‌دلان، كمال‌الملك و...)، ناصر تقوايي‌(نفرين)، آربي آوانسيان‌(چشمه) و غيره، اين جسارت را هم دارد كه در دوران سالخوردگي، مانند جواني عاشق و سودايي، نقشي بسيار متفاوت از كارهاي قبلي‌اش را در يك فيلم ويدئويي از يك كارگردان ناشناس هم بازي كند. منظور فيلم «آبادان» است كه اگرچه نمايش عمومي نداشته، اما آنها كه آن را در نمايش‌هاي ويژه يا در خانه ديده‌اند، خوب مي‌دانند كه ايفاي چنان نقش بازيگوش و عجيب، چه ريسك بزرگي است براي بازيگري با چند دهه سابقه. گذشته از اين، مشايخي مورد توجه فيلم‌هاي عامه‌پسند هم هست. خيلي از كارگردانان سينماي ايران، هنوز براي ايفاي نقش مردان سالخورده، گزينه‌اي بهتر از مشايخي را نمي‌شناسند. مشايخي در دهه 60 با بازي در فيلم‌هاي ملودرام، خانوادگي و پليسي، بار ديگر نشان داد كه محبوبيتش مي‌تواند در كنار نوستارگان سينما، به فروش فيلم‌هاي زيادي بينجامد. مقصود از اين‌ها، تاكيدي است بر ويژگي‌ دوگانه كار مشايخي طي اين همه سال. هيچ‌گاه، هيچ‌كدام از اين دو جنبه (روشنفكري، عامه‌پسندي) بر يكديگر نچربيده است. نه هرگز او را بازيگري محبوب منتقدان و روشنفكران ديده‌ايم و نه هرگز آنچنان كارش ضعيف بوده كه كسي بر او خرده گيرد.


    جمشيد مشايخي و همكاري با مرحوم علي حاتمي

    مشايخي بازيگر مورد علاقه مرحوم علي حاتمي بود و با مرور كارنامه اين بازيگر، مي‌بينيم كه درخشان‌ترين بازي‌هايش را در فيلم‌هاي اين بزرگمرد عرصه فيلم و سريال داشته است. در اينجا مي‌خواهيم به 2 كار شاخص اين دو بپردازيم و بار ديگر به اين نكته مهم تاكيد داشته باشيم كه همكاري 2 هنرمند در بسياري موارد تبديل به شكل‌گيري زوجي هنري مي‌شود كه نتايج ثمربخشي دارد و اين مختص ايران نيست. مثلا به همكاري مارتين اسكورسيزي و رابرت دنيرو در طول 2 دهه نگاه كنيد يا شيوه همكاري اينگمار برگمن با ماكس فون سيدو، جان فورد و جان وين، جوزف فن اشتريندبرگ و مارلنه ديتريش، ژان پي‌ير ملويل و آلن دلون، فدريكو فليني و مارچلو ماستروياني، آكيرا كوروساوا و توشيرو ميفونه و نمونه‌هاي بسيار ديگر.
    «سوته‌دلان» علاوه بر اين كه يك شاهكار در تاريخ سينماي ايران است، مشايخي نيز در آن بهترين نقش‌آفريني خود را ارائه داده است. شخصيت حبيب ظروفچي به عنوان كسي كه ريشه در سنت‌هاي قديم دارد و خود را پاي برادر عليلش سوزانده است، بيشترين نزديكي، نسبت و شباهت عميق را با ويژگي‌هاي مرد ايراني دارد. در اين كه مرحوم حاتمي يكي از متبحرترين و تواناترين سينماگران در درك تاريخ و ريشه‌هاي بومي ايرانيان بود جاي ترديدي نيست و نيز از تأثير او بر كار همكارانش نيز غافل نيستيم كه چقدر در كار بازيگر، فيلمبردار، طراح صحنه و لباس و دوبلور و غيره نظارت داشت. اما با همه اين احوال، مشايخي در نمايش باورپذير و همدلي برانگيز مردي خسته و عاشق كه عمري را وقف به كمك به برادر كرده، عالي است. با اين‌كه در اين فيلم نيز مانند كارهاي مهم كارگردانش، دوبلورها به جاي بازيگران حرف مي‌زنند (دوبلور نقش مشايخي، چنگيز جليلوند است) اما كار مشايخي بي‌مانند است؛ از نوع آرام و خميده راه رفتنش تا آرامش چهره‌اش كه حكايت از غمي پنهان دارد. «سوته‌دلان» به دليل بازي فوق‌العاده بهروز وثوقي در نقش برادر بيمار، همواره از اين زاويه مورد مطالعه در باب بازيگري قرار گرفته است، اما از حق نبايد گذشت كه بار مهمي از جذابيت فيلم بر دوش مشايخي است.
    «هزاردستان» نيز اوجي ديگر در كار اين بازيگر بزرگ است. رضا تفنگچي، نقش اصلي اين قصه است كه زندگي‌اش را در گذشته و از سال‌هاي جواني تا مرگش مي‌بينيم. مشايخي با گريم‌هاي متفاوت در اين سريال، بيننده را در موقعيت‌هاي گوناگوني قرار مي‌دهد. نكته بسيار مهم اين است كه شخصيت رضا تنوع و تغيري دارد كه نمي‌توان با نسبت دادن يك خصلت به او پرونده‌اش را بست. در جواني تفنگچي بوده و در پيري خطاط شده و روشنفكري است با سابقه فعاليت در كميته مجازات و سپس غور در وادي هنر. پس به معناي واقعي كلمه يك شخصيت است. شخصيتي كه بيننده را با خود مي‌كشاند و او را در موقعيت‌هاي متفاوت قرار مي‌دهد. مرحوم حاتمي عادت داشت كه از زمان نگارش فيلمنامه، درباره تك تك شخصيت‌ها به بازيگر مناسب آن نقش فكر كند و نقش را با توجه به خصوصيات و توانايي‌هاي آن بازيگر بپروراند. به اين ترتيب است كه مي‌بينيم در فيلم‌هاي شاخص او همه بازيگران سر جاي خود قرار دارند و نمي‌توان بازيگر ديگري را براي آن نقش تصور كرد كه احتمالاً اگر بود، نقش را بهتر جان مي‌بخشيد.


    جمشيد مشايخي و نقش هاي ماندگار

    خشت و آينه (ابراهيم گلستان)، پل (خسرو پرويزي)، قيصر (مسعود كيميايي)، گاو (داريوش مهرجويي)، نفرين (ناصر تقوايي)، سوته‌دلان (علي حاتمي)، شازده احتجاب (بهمن فرمان‌آرا)، آب (حبيب كاوش)، صداي صحرا (نادر ابراهيمي)، ذبيح (محمد متوسلاني)، چشمه (آربي آوانسيان)، ماهي‌ها در خاك مي‌ميرند (محمد دلجو، امير مجاهد)، ماه عسل (فريدون گله)، آوار (سيروس الوند)، كمال‌الملك (حاتمي)، هزاردستان (حاتمي)، سرب (كيميايي)، يك بوس كوچولو (فرمان‌آرا)، خانه عنكبوت (عليرضا داودنژاد)، گل‌هاي داودي (رسول صدرعاملي)، پدربزرگ (مجيد قاري‌زاده)، گم‌شده (مهدي صباغ‌زاده)، گردباد (كامران قدكچيان)، حريم مهرورزي (ناصر غلامرضايي)، طلسم (داريوش فرهنگ)، تحفه‌ها (ابراهيم وحيدزاده)، شاخه‌هاي بيد (امرالله احمدجو)، دخترك كنار مرداب (علي ژكان)، آلما (اكبر صادقي)، آبادان (ماني حقيقي.)
    جمشيد مشايخي و كلامي از زندگي عاشقانه


    من عاشق همسرم شدم و با عشق ازدواج کردم. 23 سال‌ام بود و ايشان هم نوه دايي پدرم است. خانه‌شان در «تهران‌نو» بود و من ايشان را يک‌بار که براي عيادت از مادرشان رفته بوديم، ديدم. مادرشان را خيلي دوست داشتم و بر بالين او بود که عاشق شدم اما بدبختي‌هايي کشيدم تا «گيتي» همسر من شد!
    پدرش مي‌گفت که من 245 تومان حقوق‌ام است و نمي‌توانم يک زندگي را اداره کنم اما پدر من قول داد که تا زماني که من وضع بهتري پيدا کنم، اجازه دهد تا در خانه او زندگي کنيم. باز هم خانواده او بهانه مي‌آوردند و هرچه گفتند، من قبول کردم. من به هر جايگاه و مقامي که رسيده‌ام، 95 درصدش به خاطر وجود «گيتي» است. گاهي اوقات که من نمايشنامه‌ها را به خانه مي‌آوردم تا نقش‌ام را حفظ کنم، «گيتي» پيش من مي‌نشست و از روي متن، صحبت‌هاي نقش‌هاي ديگر را مي‌خواند تا من راه بيفتم. هيچ وقت با من مخالفت نمي‌کرد و گله و شکايتي نداشت. بيشتر زمان‌هايي که من نبودم، از مادرش مي‌خواست پيش آنها بيايد تا دست تنها نباشد. «گيتي» نه تنها سد راه من نشد، بلکه اصلي‌ترين مشوق من بود. او مي‌دانست که کار بازيگري سختي‌هايي دارد و با دانستن همه آنها حاضر شد با من ازدواج کند. هيچ‌گاه هم از اين مشکلات شکوه‌اي نکرد و در زندگي چيزي کم نگذاشت.



    جمشيد مشايخي و گفت و گو جوان آنلاين

    ‌آقاي مشايخي قبل از گفت‌وگو وقتي مشغول جمع‌آوري اطلاعاتي درباره زندگي شما بودم متوجه شدم كه شما در يك خانواده نظامي بزرگ شديد و پدرتان از افسران صاحبنام محسوب مي‌شدند و تمايل زيادي هم داشتند كه شما هم در اين عرصه حضور داشته باشيد، بين دانشگاه افسري و دانشگاه هنرهاي دراماتيك تفاوت زيادي است چه شد كه دومي را انتخاب كرديد؟

    اطلاعاتتان كاملاًَ درست است. از همان دوران كودكي حسي من را به سمت بازيگري مي‌كشاند و روحم را با اين هنر گره مي‌زد. يادم است دوران دبستان بودم كه مدير مدرسه‌مان متن نمايشي را با عنوان «شتروموتور» نگاشت و از من خواست كه در اين نمايش حضور داشته باشم. من در آن كار نقش شتر را بازي كردم كه بازي‌ام حسابي هم مورد تشويق قرار گرفت، همان تشويق‌ها باعث شد كه احساس كنم كه اين هنر به ايده‌آل ذهني من نزديك است و براي ادامه فعاليت دلگرم شدم. بعدها كه بزرگ‌تر شدم پدرم علاقه‌اش بر اين بود كه ما حرفه او را دنبال كنيم به همين خاطر من وارد دانشكده افسري شدم، اما روحيه نظامي و فضاي سرد و خشن دانشگاه افسري با من اصلاً سازگار نبود به همين خاطر درس و دانشگاه را باوجود مخالفت‌هاي پدرم رها كردم و دنبال عشق بچگي‌ام رفتم.

    بلافاصله به گروه‌هاي تئاتر پيوستيد يا ابتدا به دانشگاه هنرهاي دراماتيك رفتيد و بعد...!؟

    نه، ابتدا به گروه تئاتري پيوستم كه متشكل از جوان‌هاي علاقه‌مند به اين حرفه بود و حالا، اكثر عزيزاني كه در آن گروه فعاليت مي‌كردند خودشان به بزرگان عرصه بازيگري تبديل شدند، نازنيناني مانند علي نصيريان، ركن‌الدين خسروي، جعفر ولي، عباس جوانمرد، محمدعلي كشاورز، اسماعيل شنگله، كسبيان، مهين شهابي، پرويز بهرام و عزت‌الله انتظامي. يادم است ما تئاترهايي را مانند «كوروش پسر ماندانا» «اميرارسلان نامدار» و «بهترين باباي دنيا» را روي صحنه برديم كه همگي با استقبال مواجه شد. بعد از مدتي دكتر فروغ، دانشكده هنرهاي دراماتيك را تأسيس كرد كه وارد دانشگاه شديم تا به تجربيات عملي‌مان، دانش‌‌هاي آكادميك هم اضافه كنيم.

    اگر اشتباه نكنم شما كارمند اداره تئاتر هم بوديد؟

    بله، سال 1336 بود كه من از خدمت سربازي بازگشته و جوياي كار بودم تا اينكه يكي از دوستان دايي‌ام كه در كارگزيني تئاتر فعاليت مي‌كرد و از علاقه من به اين حرفه مطلع بود از من خواست به اداره تئاتر كه آن روزها تازه تأسيس شده بود بروم. من اولين نفري بودم كه به استخدام آن اداره درآمدم.

    كار تصوير را از چه زماني شروع كرديد؟

    سال 1340 بود كه براي بازي در فيلم كوتاه «جلدمار» دعوت به كار شدم، بعد از آن هم در فيلم «خشت و آينه» به كارگرداني گلستان حضور داشتم كه از آن روز مسير بازيگري من شكل ديگري به خود گرفت.

    شما از پيشگامان عرصه تئاتر هستيد و حتي در زمان شلوغي كارهاي تصوير هم از اين هنر غافل نبوديد؟

    تئاتر براي من حكايتش با بقيه چيزها فرق مي‌كند. من خودم را عضوي از آن مي‌‌دانم و دور بودن و دور ماندن از آن واقعاً برايم سخت است. حضور روي صحنه تئاتر و هم نفس شدن با مردم احساس وصف‌ناشدني دارد. در دوران گذشته فعاليت در عرصه بازيگري مثل حالا راحت نبود، پيشگامان اين عرصه واقعاً رياضت كشيدند و هر حرفي را شنيدند و هر نگاهي را تحمل كردند تا به اين جايي كه ما ايستاديم برسند و آنها بودند كه چراغ تئاتر را روشن نگه داشتند و همه ما بازيگران مديون فداكاري آنها هستيم.

    آنهايي كه از تئاتر به بازيگري جلوي دوربين روي آوردند اساسا نوع بازي و منش اخلاقي‌شان با ديگر بازيگران متفاوت است. آنها خيلي خاكي ترند و بازي‌هايشان هم معمولاً تكنيكي‌تر از سايرين است.

    همين طور است كه شما مي‌گوييد. در تئاتر به شما ياد مي‌دهند كه چطور براي چيري كه دوستش داريد سختي بكشيد و زماني كه به آن رسيديد چطور براي آن ارزش قائل باشيد. يادم است در دوره ما هيچ‌گاه معرفي بازيگران براساس نقششان نبود كه مثلاً كدام بيشتر است كه اول باشد يا... بلكه معرفي به شكل ترتيب حضور بازيگران روي صحنه بود دائم به ما مي‌گفتند نكند به واسطه اينكه مردم شما را مي‌شناسند مغرور شويد اگر دچار غرور شويد آن روز، از بين خواهيد رفت.

    وقتي پرونده كاري شما را مرور مي‌كنيم متوجه خواهيم شد شما با كارگردانان صاحبنام زيادي كار كرديد ولي ماحصل همكاري‌تان هيچگاه به خوبي آثاري كه با علي حاتمي كار كرده‌ايد نشد، دليلش چه بوده است؟

    علي حاتمي در نوع خودش يك اسطوره بود. من در جايي از مصاحبه‌هايم گفتم علي، سعدي سينماي ايران است خيلي‌ها اين حرف من به مذاقشان خوش نيامد اما براي من تكرار اين حرف هم به طور مكرر مايه افتخار است چون من ياد گرفتم هيچگاه حقيقت را فداي منفعت طلبي نكنم، حاتمي نگاه فكورانه به سينما داشت. او پشت تك‌تك ديالوگ‌هاي فيلمش يك جهان بيني داشت، وقتي براي اثري با هم حرف مي‌زديم معمولاً صحبت‌مان به درازا نمي‌كشيد چون دقيقاً مي‌دانستيم كه از هم چه مي‌خواهيم. علي واقعاً دانشمند بود و همكاري او با هر بازيگري به ياد ماندني مي‌شد.

    ظاهراً حاتمي در يكي از گفت‌وگوهايش اذعان كرده بود كه ديالوگ‌هاي شاعرانه من را تنها مشايخي مي‌تواند به خوبي ادا كند؟

    علي هميشه به من لطف داشت، از وقتي كه از بينمان رفته است به هر كجا نگاه مي‌كنم جاي خالي او را مي‌بينم. كارهايي مانند«سوته‌دلان»، «سلطان صاحبقران»، «هزار دستان» و «كمال الملك» واقعاً تكرار‌نشدني است.

    با اينكه شما در آثار درخشان زيادي اعم از تاريخي و غير تاريخي حضور داشتيد اما شايد براي بسياري هنوز «كمال الملك» خاطره سازترين بازي شماست. شنيدم كه براي بازي در اين نقش حتي نقاشي را هم آموختيد؟

    «كمال الملك» جزو نقطه عطف كارنامه هنري من محسوب مي‌شود و يكي از نقش‌هايي بود كه مردم هم به شدت با آن ارتباط برقرار كردند. من كلاً خيلي دوست ندارم راجع به اينكه چطور به يك نقش مي‌رسم صحبت كنم چرا كه به نظرم توضيح بي‌موردي است. بالاخره همه بازيگرها براي رسيدن به نقش‌شان تلاش مي‌كنند و اينكه يك بازيگري بگويد من اين چنين مي‌رسم يا ... چندان پسنديده نيست اما در مورد سوالتان بايد بگويم «كمال الملك» كاراكتري بود كه مردم نسبت به آن ذهنيت نسبتاً كاملي داشتند. او شخصيتي محبوب بود. يادم است زماني كه مي‌خواستم اطلاعاتي را راجع به اين كاراكتر به دست آورم نزد شاگردان ايشان رفتم با اينكه «كمال الملك» استاد بي‌بديل نقاشي بودند اما آنها بيشتر از آنكه راجع به هنر نقاشي ايشان صحبت كنند راجع به كمالات منش و خصوصيات اخلاقي او صحبت مي‌كردند و مي‌گفتند استاد در منش بي‌بديل بود. از طرفي دوست نداشتم در صحنه‌هايي كه قرار بود قلم به دست بگيرم بيننده احساس كند من فردي هستم كه هيچ اطلاعي راجع به نقاشي ندارم چون در آن صورت هر چقدر هم قسمت‌هاي ديگر اين كاراكتر را پررنگ نشان مي‌دادم اما چون در بعد نقاشي ضعيف بودم مخاطب آن را باور نمي‌كرد به همين خاطر يك دوره كوتاه نقاشي را گذراندم كه به من در ايفاي اين نقش كمك زيادي كرد و همين مسأله باعث شد كه در سال‌هاي مشروطه هم كه قرار بود سكانسي از كمال‌الملك را به نمايش در آورند من قبول كردم كه آن را بازي كنم چون مي‌خواستم ذهنيت مخاطب نسبت به آن همچنان خوب باشد.

    نكته عجيب و البته تأمل برانگيزي كه پيرامون سريال‌هاي تلويزيوني آن دوران و حال وجود دارد آن است كه اگر نموداري براي سريال‌ها درست كنيم متوجه خواهيم شد سير رو به نزولي دارند مثلاً در ابتداي دهه 60 سريال‌هايي مانند سربه داران، هزار دستان، امير كبير و ... ساخته مي‌شد اما حالا...!؟

    حق با شماست. يادم است آن روزي كه داشتند اين سريال را مي‌ساختند و من مشغول بازي در آن بودم وقتي درپشت صحنه با عوامل، حرف مي‌زديم همه بچه‌ها متفق‌القول مي‌گفتند اين كارها بنايي است براي كارهايي كه قراراست در آينده ساخته شود يعني ما مبناي كارمان را بر بهترين‌ها قرار داديم و تازه اين كار غايت آمالمان نبود اما متأسفانه بعد از آن سير نزولي داشتيم طوري كه اين كارها به اسطوره‌هاي سريال سازي‌مان تبديل شد البته خب خدارو شكر الان افرادي مانند مسعود جعفري جوزاني و داوود مير باقري هستند كه با خلق آثاري فاخر آبرويي براي سريال‌هاي تلويزيوني ايران خريده‌اند.

    كار «در چشم باد» جوزاني اين روزها در حال پخش است نظرتان راجع به اين كار چيست؟

    چند قسمتي از اين سريال را موفق شدم كه ببينم. اين سريال جزو آثاري بود كه در روايت تاريخ اصل صداقت را رعايت كرد و آن را تحريف نكرد و همين صداقتش باعث شد عده‌اي به تماشاي آن علاقه‌مند شوند.

    آقاي مشايخي با اينكه از حرف‌هايتان پيداست كه نقدانه آثار مختلف را دنبال مي‌كنيد و آنها را مورد ارزيابي قرار مي‌دهيد و با وجود آنكه شما جزو بازيگران توانا محسوب مي‌شويد اما در كارنامه‌تان گاهي آثاري را مي‌بينيم كه شايد بيننده از تماشاي آن تعجب كند و حضور شما را در آن انتظار نداشته باشد؟

    حق را به شما مي‌دهم، متأسفانه يكي از اشكال‌هاي من اين است كه نمي‌توانم روي كسي را زمين بيندازم و همين موضوع گاهي به ضررم تمام مي‌شود، مثلاً وقتي فردي به من مي‌گويد آقاي مشايخي ما روي شما حساب باز كرديم با اينكه مي‌دانم شايد آن كار در آن حدو اندازه‌هايي كه تصور مي‌شود نباشد اما باز قبول مي‌كنم كه البته گاهي اين به ضررم تمام مي‌شود.

    جالب است، البته يكي از حسن‌هاي رفتار شما كه نقل محافل است اين است كه به كار اولي‌ها اعتماد مي‌كنيد؟

    بايد هم همين طور باشد بالاخره از نتيجه اعتماد من و شماست كه فردي صاحب تجربه مي‌شود وگرنه اگر بنا باشد هيچ كسي اعتماد نكند كه كسي نمي‌تواند فيلمي را بسازد. تا به حال به ياد ندارم جواني به من مراجعه كرده باشد و بگويد من مي‌خواهم فيلمي را بسازم به او بگويم برو هر وقت فيلم اولت را ساختي و من آن را تماشا كردم در فيلم بعدي‌ات حضور پيدا مي‌كنم. بعضي از تجربه‌هايم مانند سريال «پدر بزرگ» قاري زاده بود كه منجر به جايزه‌اي براي من شد كه باز هم مي‌گويم ممكن است نتيجه برخي از اعتمادهايم آنقدرها هم كه انتظار داشتم مثبت نباشد. چون من اساساً فرد خجالتي و كم حرفي هستم. گاهي در كار، مسائلي را كه حتي برايم ضروري است به خاطر ديگران ناديده مي‌گيرم.

    البته اين حرف‌ها را راجع به شما بارها از ديگران هم شنيده‌ام. مثل ا ينكه سركارهاي اخيرتان مشكلات بيماري‌تان را با كسي در ميان نگذاشتيد و بعد هم به همين واسطه دچار مشكل شديد؟ در حالي كه بازيگران تازه كار براي بازي‌شان در يك فيلم، هزار شرط عجيب و غريب مي‌گذارند، از جدا بودن غذاهايشان گرفته تا...؟!

    از مسيري كه من در بازيگري طي كردم ياد نگرفتم خودم را از جماعتي جدا كنم بلكه آموختم از جنس همان‌ها باشم. من مدتي است كه به لحاظ سلامتي دچار مشكل شدم. از برداشتن قسمتي از روده‌ام تا شكستگي لگنم و... دكترم به من توصيه اكيد كرده بود كه حتماً از دستشويي فرنگي استفاده كنم، من هم وقتي سركاري رفتم و ديدم اين امكان در آن لوكيشن فراهم نيست، رويم نشد به عوامل چيزي در اين باره بگويم بعد هم كه به شدت به مشكل برخوردم. بيماري‌ام حاد شد و مجبور شدم مدتي در بيمارستان بستري شوم. يادم است روزي كه عوامل اين فيلم به ملاقاتم آمدند، گفتند شما چرا چيزي به ما نگفتيد ما براي بعضي از بازيگران جوان حتي غذا از بيرون سفارش مي‌دهيم چون غذايي كه متعلق به همه عوامل است را نمي‌خورند.

    به نظر شما علت اين همه تفاوت نسل شما با نسل‌هاي جديد چيست؟

    خب عوامل مختلفي باعث بروز يكسري اتفاقات مي‌شود. وقتي شما همه علاقه‌تان بازيگري باشد و با چنگ و دندان به آن دست پيدا كنيد و بعد پله‌هاي ترقي را يكي يكي طي كنيد، خاك صحنه بخوريد، از نقش‌هاي كوچك تا بزرگ همه را ايفا كنيد، تازه ياد مي‌گيريد كه چگونه به تماشاگر احترام بگذاريد اما وقتي يك شبه به شهرت برسيد و همه چيز را در يك چشم به هم زدن به دست آوريد طبيعي است كه قدر نمي‌دانيد.

    اينطور كه شنيديم اين روزها سركار فيلم سامان سالور هستيد؟

    همين‌طور است. سامان جزو جوانان بسيار با استعداد محسوب مي‌شود و مطمئنم فيلمش هم به يك اثر خاطره انگيز و پر طرفدار تبديل مي‌شود. من در اين فيلم با جمعي از بازيگران جوان و با استعدادي كه در عرصه تئاتر فعاليت مي‌كردند همكاري مي‌كردم كه در بعضي از سكانس‌ها احساس مي‌كردم اين من هستم كه دارم از اين بچه‌ها ياد مي‌گيرم البته در اين كار با پرويز پرستويي و پانته‌آ بهرام هم همكار بودم كه انصافاً هر دو از بهترين بازيگران ايران هستند.

    متأسفانه در كشور ما جايگاه بازيگران پيشكسوت مشخص نيست، خيلي از بازيگران ما وقتي پا به سن مي‌گذارند به دليل اينكه نقش مناسبي براي آنها در نظر گرفته نمي‌شود عملاً از عرصه بازيگري حذف مي‌شوند.

    همين‌طور است، بر خلاف تمام كشورهاي دنيا كه وقتي ستاره‌هاي محبوب‌شان به دوران پيري مي‌رسند برايشان جايگاه تعريف شده‌اي را در نظر مي‌گيرند، ستاره‌هاي ما وقتي پير مي‌شوند فراموش مي‌شوند. به نظر شما اين منصفانه است. گاهي آنقدر تحت تأثير اين مسأله قرار مي‌گيرم كه با خودم مي‌گويم كاش به جاي ورود به اين عرصه سراغ هنر خطاطي و ‌نقاشي مي‌رفتم. چرا كه هنرمندان در اين عرصه هرچقدر كه بيشتر پا به سن مي‌گذارند عزيزتر مي‌شوند و احترامشان به عنوان يك استاد بيشتر مي‌شود اما متأسفانه در عرصه بازيگري ايران هنرمندان با ورود به دوران پيري، عملاً بازنشسته مي‌شوند هر چند كه اين روزها ما يا يك معضل عجيب هم در بازيگري مواجه شديم مثلاً كارگردانان عده‌اي پير مرد و پيرزن كه هيچ اطلاعي راجع به عرصه بازيگري ندارند را وارد اين عرصه مي‌كنند كه اكثرشان هم كار كمدي انجام مي‌دهند و طرف فقط بلد است يك ديالوگ را بگويد و آن را در هر كاري هم تكرار مي‌كند و دستمزدهاي آنچناني مي‌گيرد. به نظر شما اين به دور از انصاف نيست كه ما افرادي مانند مرتضي احمدي را داشته باشيم كه در عرصه طنز بي‌بديل است اما آن وقت او در خانه بيكار باشد و كسي سراغش را نگيرد يا افرادي مثل داريوش اسدزاده...

    به نظر شما چرا چنين اتفاقي به وجود مي‌آيد و افرادي وارد اين عرصه مي‌شوند كه لباس بازيگري به تنشان گشاد است؟

    به نظر من بازيگري مظلوم‌ترين حرفه است. هر شغلي را كه شما در نظر بگيريد صاحب صنفي است و هر كسي كه وارد آن حرفه بشود، اما در بازيگري هر كسي مي‌تواند به راحتي وارد اين حرفه شود و هيچ كس هم از او سؤالي نمي‌پرسد كه از كجا آمديد و... اميدوارم روزي صنف بازيگري به جايگاهي برسد كه بتواند جلوي ورود برخي از نابازيگراني كه هيچ سررشته‌اي از حرفه بازيگري ندارند را بگيرند.




    متأسفانه در سالي كه گذشت ما پيشكسوت‌هاي زيادي را از دست داديم كه اكثر آنها در سال‌هاي آخر عمرشان به دست فراموشي سپرده شده بودند؟

    متأسفانه همين‌طور است،‌از فروردين امسال پي در پي از شنيدن خبر از دست رفتن عزيزانمان، رضا كرم رضايي، محمود بنفشه خواه، كيومرث ملك مطيعي، حميده خيرآبادي و نعمت حقيقي حسابي افسرده شدم. هر كدام از آنها سرمايه‌هاي هنر ما محسوب مي‌شدند و هر كدامشان حكم يك دانشگاه را داشتند و از دست رفتن هر كدام از آنها بي‌شك جبران‌ناپذير است. بزرگ‌ترين آرزوي من اين است روزي شرايطي فراهم شود كه هنرمندان ما زماني كه زنده هستند مورد تقدير قرار بگيرند، نه اينكه وقتي مردند تازه همه يادشان بيفتد كه او چه فردي بوده است.

    از بين بازيگران جوان فردي هست كه بازي او را بپسنديد؟

    بله، خيلي از بازيگراني بوده كه بازي‌شان را دوست داشتم و زماني كه بازي آنها را مي‌بينم واقعاً لذت مي‌بردم، بازيگراني مانند پرويز پرستويي، معتمدآريا، فروتن، پانته‌آ بهرام و...

    از بين فيلم‌هايي كه در آنها حضور داشتيد به كدام تعلق خاطر بيشتري داريد؟

    من اكثر كارهايم را دوست دارم و اگر كاري به دلم ننشيند در آن حضور پيدا نمي‌كنم اما خب از بين كارهايم قيصر، سرب، يه بوس كوچولو، سوته‌دلان،كمال الملك و سلطان صاحبقران را بيشتر دوست مي‌داشتم.

    به نظر شما بين كارهاي تلويزيوني و سينمايي تفاوتي وجود دارد و گرايش خودتان به كدام سمت است؟

    به نظر من كار تلويزيوني به مراتب حساس‌تر از كار سينمايي است، چرا كه همه اقشار جامعه را در برمي‌گيرد و همه طيفي آن اثر را تماشا مي‌كنند و بازيگر بايد حواسش باشد كه انتخاب درستي داشته باشد و بازي به دور از اغراقي داشته باشد تا مخاطب بتواند آن را باور كند اما مخاطبان سينما معمولاً حرفه‌اي هستند و معمولاً يك فيلم را بر طبق علايقشان انتخاب و تماشا مي‌كنند.

    اگر يك نگاه كلي به فرآيند سريال‌سازي در ايران داشته باشيد به نظر شما قصه سريال‌هاي ما لوث و تكراري نشده است؟

    چرا اتفاقاً من بارها در گفت‌وگوهايم به اين مسأله اشاره كردم متأسفانه قصه اكثر داستان‌هاي ما به گونه‌اي است كه قهرمان‌هاي سريال‌هاي ما به ويژه اگر آن اثر طنز باشد اكثرشان لوده هستند افرادي دزد يا دروغگو يا فردي كه هويت تعريف شده‌اي نداشته باشد، خب در نظر داشته باشيد كه اگر اين اتفاق طولاني شود ممكن است در فرهنگ جامعه ما تأثير بگذارد.

    به نظرتان چهره در موفقيت يك بازيگر تأثير دارد، ظاهراً اين روزها يكي از اصلي‌ترين علت‌ها براي انتخاب يك بازيگر داشتن چهره زيباست؟

    من اصلاً اين مسأله را قبول ندارم. بازيگر اگر بازيگر باشد و نقشش را خوب ايفا كند مخاطب اصلاً چهره آن فرد را فراموش مي‌كند. يادم است سال‌ها پيش وقتي جوان بودم به تماشاي تئاتري در خارج از كشور رفتم، در زمان معرفي بازيگرها، وقتي بازيگر اصلي را ديدم با خودم گفتم، آه چه چهره بدي دارد مخاطب اصلا نمي‌تواند با آن ارتباط برقرار كند اما وقتي تئاتر تمام شد به دوستم گفتم بدون ترديد او زيباترين بازيگري بود كه تاكنون ديده‌ام و دليلش به خاطر بازي خوب آن بازيگر بود.

    اما خب ظاهراً اين روزها يكي از شروط بسيار مهم براي بازيگر شدن داشتن چهره زيباست كه اتفاقاً روي آن مانور زيادي مي‌شود.

    خب طبيعي است وقتي شما چيزي براي ارائه نداشته باشيد مجبوريد روي قسمت‌هاي كم اهميت ديگر زوم كنيد. اگر بازيگري چهره زيبا داشته باشد به خودي خودش براي او نقطه ضعف محسوب نمي‌شود بلكه نبايد صرفاً روي چهره تكيه كند، متأسفانه برخي از ستاره‌هاي ما صرفاً به چهره‌شان اكتفا مي‌كنند و هيچ‌ گامي براي افزايش و بالا بردن توانايي‌هايشان برنمي‌دارند. يك بازيگر مانكن نيست كه صرفاً با تكيه بر زيبايي‌اش مردم او را ببينند بلكه بايد مردم را غرق در توانايي‌هاي ذاتي‌اش بكند.

    آقاي مشايخي متأسفانه يكي از ضعف‌هاي زندگي خصوصي هنرمندان كه به نوعي الگوي جامعه محسوب مي‌شوند اين است كه زندگي مشتركشان دوام ندارد شما از معدود افرادي هستيد كه زندگي مشتركتان خوشبختانه تداوم داشته است.

    به نكته جالبي اشاره كرديد. به نظر من همه چيز از بستر خانواده شروع مي‌شود و از همانجا هم شكل مي‌گيرد. وقتي شما جفتتان را درست انتخاب كنيد بايد به او احترام بگذاريد، در سختي‌ها، دشواري‌ها و موفقيت‌ها كنارش باشيد. من از روز اولي كه همسرم را ديدم شيفته او شدم، متانت و كمالات او باعث شد كه من احساس كنم او بهترين همراه من تا پايان عمر و جفت پروازم است. براي رسيدن به او هم حسابي تلاش كردم. خانواده‌ آنها اوايل موافق ازدواجمان نبودند اما من آنقدر رفتم و آمدم تا بالاخره بله را از عروس خانم گرفتم حالا هم بعد از گذشت سال‌ها نه تنها از علاقه‌ام نسبت به ايشان ذره‌اي كم نشد بلكه به آن روز به روز هم اضافه شده است. متأسفانه برخي از هنرمندان و البته مردم عادي آنچنان كه بايد تابع خانواده نيستند و با كوچك‌ترين تلنگري قيد زندگي مشتركشان را مي‌زنند و مي‌گويند ما با هم تفاهم نداريم. اصلاً اين تفكر غلط است، آدم‌ها بايد براي رسيدن به تفاهم و ايجاد عشق و علاقه تلاش كنند وگرنه هيچ چيز را كه يك دفعه به كسي نمي‌دهند.

    در زماني كه خانه نبوديد مسئوليت زندگي بيشتر بر عهده چه كسي بود و جاي خالي عدم حضورتان را چطور پرمي‌كرديد؟

    بار عمده زحمات خانه كه بر دوش همسرم بود، اما خب سعي مي‌كردم زماني كه در خانه هستم يك جورايي جبران مافات كنم و هواي بچه‌ها و همسرم را بيشتر داشته باشم چون هيچ لذتي بالاتر از داشتن يك خانواده خوشبخت نيست.

    استاد از اينكه در اين گفت‌وگو شركت كرديد از شما متشكرم.

    من هم از شما ممنونم و اميدوارم در ادامه سال 89 و سال‌هاي بعد ما شاهد از دست دادن هيچ هنرمندي نباشيم
















    گرد آوري : گروه خبري سينما سنتر ،‌نازنين
    منبع گفت گو : جوان آنلاين
    ویرایش توسط MiSS SAYTA : 11-19-2012 در ساعت 17:51

  2. 5 کاربر از پست مفید MiSS SAYTA سپاس کرده اند .


  3. # ADS
     

  4. #2
    چيزي كه مرا نكشد قويترم ميسازد...
    RASHNO آواتار ها
    وضعیت : RASHNO آنلاین نیست.
    تاریخ عضویت : Jul 2010
    محل سکونت : کرج
    نوشته ها : 3,071
    سپاس ها : 6,225
    سپاس شده 6,213 در 2,017 پست
    یاد شده
    در 2 پست
    تگ شده
    در 763 تاپیک

    جعبه مدال ها
        
     

    پاسخ : گروه خبري - بيوگرافي جمشيد مشايخي

    وای من عاشق این مردم. از خدا میخوام سالهای سال زنده بمونه و دل ماها رو دردمند نکنه. بازی جمشید مشایخی در نقش ناصرالدین شاه در سلطان صاحبقران برای من جاودانه است. البته هیچکدوم از نقشاشو نمیشه فراموش کرد. خدا بهش سلامتی بده گرچه میدونم این روزها خیلی سلامت نیست


    دوباره خواهيم روييد...




  5. #3
    "بهترين چيز نگاهيست كه از معجزه عشق تر است"
    M.Night آواتار ها
    وضعیت : M.Night آنلاین نیست.
    تاریخ عضویت : Jul 2010
    محل سکونت : تهران
    سن: 36
    نوشته ها : 208
    سپاس ها : 1,370
    سپاس شده 661 در 177 پست
    یاد شده
    در 0 پست
    تگ شده
    در 18 تاپیک

    پاسخ : گروه خبري - بيوگرافي جمشيد مشايخي

    نازنین خانم واقعا ممنون . جمشید مشایخی یکی از هنرپیشه های مورد علاقه منه .
    منم مثل مهناز خانم یک جورایی شیفته این بازیگر و پیشکسوت سینمای ایرانم.
    خیلی خیلی بیوگرافی کامل و خوبی بود . بخصوص اون مصاحبه .
    واقعا ممنون.

  6. #4
    کــــاش گاهی زنـــدگی هــم كليــد [◄◄ι] [ ιι ] [■] [►] [ι►►] داشت...!
    MiSS SAYTA آواتار ها
    وضعیت : MiSS SAYTA آنلاین نیست.
    تاریخ عضویت : Jul 2010
    محل سکونت : ı̴̴̡ ̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲̲͡͡ ̲̲͡▫̲̲͡͡ ̲|̡̡̡ ̡ ̴̡ı
    نوشته ها : 7,155
    سپاس ها : 10,643
    سپاس شده 16,549 در 4,216 پست
    یاد شده
    در 63 پست
    تگ شده
    در 850 تاپیک

    جعبه مدال ها
        
     

    پاسخ : گروه خبري - بيوگرافي جمشيد مشايخي

    رشنو خانوم و مهرداد جان ،‌ممنون از لطفتون
    دقيقا موافقم ،‌استاد مشايخي به گردن هنر سينماي ايران حق بزرگي دارن
    به شخصه عاشق منش و نقش آفريني ايشون هستم
    دلم مي خواست واسه اين استاد بزرگ سنگ تموم بذارم ،‌كه با لطف و رضايت شما فكر كنم حاصل شد !
    ممنون از همگي !

  7. 2 کاربر از پست مفید MiSS SAYTA سپاس کرده اند .


اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این تاپیک را مشاهده نموده اند: 0

There are no members to list at the moment.

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •