سلام مهمان گرامي؛

دوست عزیز ضمن عرض خیر مقدم، با توجه به این که شما به صورت مهمان به انجمن سینماسنتر وارد شده اید براي مشاهده تالار با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
مرجع تخصصی سئو سپهر صنعت سهند Navid Mirzaaghazadeh آشنایی با سینمای ایتالیا

نمایش نتایج: از شماره 1 تا 3 , از مجموع 3

موضوع: آشنایی با سینمای ایتالیا

  1. #1
    akhbarejazab آواتار ها
    وضعیت : akhbarejazab آنلاین نیست.
    تاریخ عضویت : May 2018
    نوشته ها : 13
    سپاس ها : 0
    سپاس شده 0 در 0 پست
    یاد شده
    در 0 پست
    تگ شده
    در 0 تاپیک

    آشنایی با سینمای ایتالیا

    سینمای ایتالیا به واسطه‌ی سابقه تاریخی فرهنگ و هنر در این کشور؛ همواره حرف‌های زیادی برای گفتن داشته‌است. با اینهمه این روند طی ۱۰۰ سال اخیر کج دارو مریز طی‌شده است.
    ایتالیایی‌ها به مانند همسایه اروپایی خود فرانسه؛ بسیار زود جذب سینما شدند و برای خود استودیوهای فیلمسازی سرو شکل دادند. در واقع در همان سالهای اولیه ظهور و بروز سینما؛ ایتالیا اولین ساخته‌های سینمایی بومی‌اش را رونمایی کرد.
    چند سالی قبل از شروع جنگ جهانی‌ اول چندین ساخته ایتالیایی بسیار عالی از کار درآمدند که آثاری نظیر "کوادیس" محصول 1912 ساخته‌ی "انریکو گوازونی" و مهمتر از آن؛ "کابیریا" محصول 1914 ساخته‌ی "جیوانی پاسترونه" از این جمله‌اند.
    اما ظهور فاشیست و ناآرامی‌های سیاسی باعث شد سینمای این کشور نیز روزهای بی‌امیدی را تجربه کند.
    در دهه‌ی 30 کار به جایی رسید که حدود 20 سال؛ جز ساخته‌های فرمایشی و سفارشی از سینمای ایتالیا و
    به ویژه در بحبوحه جنگ جهانی دوم ؛ فیلمی تولید نمی شد.
    در واقع اگر از منظر تاریخی نگاه کنیم ؛هنر هفتم در سرزمین چکمه‌ای حتی می‌تواند داستان غمباری داشته باشد. سینمایی که روزگاری شکوه و وقار تمام پرده‌های نقره‌ای جهان را تامین می‌کرد رفته رفته کارش به جایی رسید که کپی‌کاری از داستان‌های دم‌دستی هالیوودی و تقلید از سینمای آمریکا برایش مهمترین کار بود.
    از دیگر سو در حال حاضر؛ سینمای ایتالیا را به نام غول‌هایش می‌شناسیم. غول هایی که هنوز هم آثارشان به عنوان یک اثر هنری تاریخی قابل احترام و ماندگار است.
    لوکینو ویسکونتی (1976-1906)؛ ویتوریو دسیکا(1974-1901)؛روبرتوروسلینی (1977-1906)؛فدریکوفلینی (1993-1920)؛پیر پائولو پازولینی (1975-1922) ؛چزاره زاواتینی (1989-1902) ومیکل آنجلو آنتونیونی (2007-1912) و ...
    نام های بالا؛ بخشی از فیلمسازان و نویسندگان سینمای ایتالیا بودند که بعد از جنگ جهانی دوم ؛ رخوت سینمای این کشور را تکان داده و با ظهور رئالیسم و نئو‌رئالیسم ایتالیا جنبشی عظیم در سینمای این کشور ایجاد کردند.
    استودیوهای ایتالیایی
    استودیوهای ایتالیایی موقعیت خود را با تولید فیلم های تاریخی استحکام بخشیده بودند . نخستین فیلم تاریخی شرکت امبروژیو به نام آخرین روزهای پومپئی با چنان موفقیتی روبه رو شد که ساختن فیلم تاریخی در صدر فعالیت های سینمای سینمای ایتالیا قرار گرفت . بسیاری از این فیلم ها یا به تاریخ روم می پرداختند یا از شاهکار های ادبی ایتالیا اقتباس می کردند جولیوس سزار ( 1909 ) ، بروتو (1909 ) ، کنت اوگولینو ( 1908 ، مقتبس از دوزخ ، اثر دانته ) .
    هزینه نسبتا پایین ساختن دکورهای عظیم و دست مزد اندک سیاهی لشکرها به ایتالیایی ها امکان می داد که فیلم هایی متفاوت با آثار رقبای خارجی شان بسازند و بی آنکه هزینه کمرشکنی را متحمل شوند بازار های جهانی را تحت اختیار خود در آوردند. این خط مشی چنان موفقیت آمیز بود که پاته برای مقابله با رقیب ایتالیایی خود ، در این کشور یک شعبه تأسیس کرد و نام آن را « فیلم دآرته ایتالیانو » گذاشت . این شرکت که هدفش ساختن فیلم های تاریخی بود ، در آثار خود از معماری باشکوه دوره رنسانس ایتالیا بسیار سود می جست ، که فیلم اتللو ( 1909 ) از آن جمله است .
    تغییرات صنعت فیلم ایتالیا
    با ظهور فیلم های داستانی بلند ، صنعت فیلم ایتالیا باز هم دستخوش تغییر شد . صاحبان سینما برای این که بتوانند با وجود تعداد جلسات نمایش کمتر سود مناسبی به دست آورند ، سالن های سینما را بزرگتر کردند ، قیمت بلیط افزایش یافت که در نتیجه آن دستمزد کارگردان ها نیز اضافه شد .
    با ساخته شدن فیلم های بیشتر که عمدتا برای طبقه کارمند ساخته می شدند ، سینما به سرگرمی طبقه متوسط بدل شد .
    این شرایط جدید بر رقابت میان شرکت ها افزود . پس از سال 1915 تعداد شرکت ها بیشتر شد و مرکز فیلمسازی از شمال ( تورین و میلان ) به رم و ناپل منتقل شد .
    به این ترتیب انحصار شرکت های بزرگ تر در خطر قرار گرفت و مانع تقویت بیشتر مراکز فیلمسازی تازه شکل گرفته شد . پس از آن ، « نظام استودیویی » سال های پس از 1910 که در مراحل آغازین بود ، جای خود را به چند پارگی روز افزون صنعت سینما سپرد . بیشتر بدانید : تور ایتالیا
    از تأثیرات این شرایط جدید ، یکی هم کاهش ساخت فیلم های مستند و کمدی کوتاه بود که از آن زمان به بعد تنها به فیلم های برنامه پر کن بدل شدند .
    این وضعیت در تمام کشورهای دیگر صاحب صنعت سینما نیز به همین ترتیب بود . در عوض ، تولید فیلم های پر زرق و برق شدیدا افزایش یافت و هدف آنها تلفیق ایده آل های متعالی بود ، نکاتی چون تشدید حس میهن پرستی و اعتقاد به ارزش های دینی .
    پس از موفقیت کجا می روی ؟ انریکو گوانزونی به متخصص ساختن فیلم های تاریخی بدل شد و تعداد زیادی فیلم در زمینه روم باستان ، از جمله آنتونی و کلونوپاتر ( 1913 ، Cines) ، ژولیوس سزار ( 1914 ) و فابیولا ( 1918 ، پالاتینو فیلم ) و در زمینه قرون وسطی ( نسخه جدیدی از آزادی اورشیلیم ، 1918 ، گواتزونی فیلم ) یا در زمینه جنگ های ناپلئونی ( Seula deroi، 1914 ، Cines _ در انگلستان : قهرمانان چگونه ساخته می شوند ؟
    ،( How Heroes are Made ) در آمریکا به خاطر ناپلئون و فرانسه ساخت . لوئیجی ماگی ، ماریوکاسرینی ، اوگوفالنا ( ژولین مرتد ، 1919ف برنینی فیلم ) و نینو اگریلیا نیز همین راه را پیش گرفتند .
    تعدادی از فیلم هایی که به راست دینی کاتولیکی پرداختند عبارت بودند از : کریستوس ( 1916 ، Cines ) اثر جولیو انتامورو ، برادر خورشید ( 1918 ، تسپی فیلم ) اثر اوگوفالنا ورستگاری ( 1919 ، مدوزافیلم ) اثر کارمینه گالونه .

  2. # ADS
     

  3. #2
    mohamadmoslemi آواتار ها
    وضعیت : mohamadmoslemi آنلاین نیست.
    تاریخ عضویت : Sep 2018
    سن: 33
    نوشته ها : 7
    سپاس ها : 0
    سپاس شده 0 در 0 پست
    یاد شده
    در 0 پست
    تگ شده
    در 0 تاپیک

    پاسخ : آشنایی با سینمای ایتالیا

    آشنایی با سینمای نئورئالیسم ایتالیا





    در اوایل دهه ۴۰؛ بیرون رفتن از استودیوهای بزرگ و قرار گرفتن زیر سقف آسمان! زمزمه‌هایی پیشرو در سینمای ایتالیا بود؛ که از سوی فیلمسازان خلاق این کشور به گوش می‌رسید.
    پس از پیدایش سینما، اروپایی‌ها نیز عمدتا از این کشف تازه بسرعت استقبال کردند، سینمای ایتالیا؛ سینمای اتریش و سینمای آلمان پیشگامان هنرهفتم به حساب می آمدند و غول‌های بزرگی را هم در اختیار داشتند.
    در این زمان در حالی که سینمای آمریکا مرکز فیلمسازی جهان شده بود و حتی پیش از آغاز جنگ جهانی اول با کوچ سینماگران اروپایی به آمریکا، چنته اهالی سینما در قاره سبز تقریبا خالی مانده بود، ایتالیایی‌ها جزو اولین کشورهای اروپایی بودند که برای خود تاسیسات استودیویی فراهم آوردند.
    پس از جنگ نیز و طی یک دوره شش هفت ساله خرابی‌ها به دستور موسولینی بسرعت ترمیم شدند و در حدود سال‌های ۱۹۲۸ ایتالیا چندین استودیوی مجهز به خود دید. آنچه که در این استودیوها ساخته و سپس اکران می‌گردید جدای محصولات خارجی، عمدتا فیلم‌هایی مجلل و باشکوه از دوران روم قدیم بودند و عمدتا هیچ‌گونه ربطی به زمان روز نداشتند.
    با شروع جنگ جهانی دوم در ۱۹۳۸ و طی ۳ سال اول جنگ، موسولینی از سینما به عنوان یکی از قدرت‌های موثر در پیشبرد جنگ استفاده کرد و کارگردان‌های زیادی هم با او کار کردند. روندی که ادامه پیدا نکرد. از سال ۱۹۳۹ زمزمه‌هایی مبنی بر ساخت فیلم‌هایی خارج از استودیوهای بزرگ و بی‌در و پیکر به گوش می‌رسید، اما اعتنایی به آن نمی‌شد.
    فاشیست‌ها در اوج قدرت بودند و در عملساخت‌و‌ساز بیرون از استودیو و بدون یارانه‌ دولتی مفهومی نداشت تا این‌که لوکینو ویسکونتی فیلمساز اشراف‌زاده و ۳۵ ساله ایتالیایی، فیلمی را ساخت به نام «وسوسه» که در سال ۱۹۴۲ اکران شد. فیلمی که خارج از تمام قوانین و عرف رایج در آن زمان بود و قصه‌ای داشت در ارتباط با زندگی روزمره و داستان در کوچه و خیابان‌های واقعی روی می‌داد بدون این‌که ذره‌ای در آن شکوه باسمه‌ای وجود داشته باشد.
    در واقع فیلم وسوسه یک ورسیون ایتالیایی بسیار خوش ساخت از داستان معروف «پستچی‌ همیشه ۲ بار زنگ می‌زند» بود (این رمان را جیمز کین نوشته است)‌. وسوسه در محل‌های واقعی فیلمبرداری شده بود و به عبارتی آنقدر برای مردم زنده و تازه بود که حدی نمی‌توان برای آن در نظر گرفت.
    دزد‌ د‌وچرخه اثری است که سناریوی منحصر به فردش کار چزاره زاواتینی (۱۹۰۱ – ۱۹۸۹)‌ بود. دزد دوچرخه به لحاظ ساختاری بسیار متفاوت از وسوسه بود. قصه زاواتینی هنوز که هنوز است یکی از زنده‌‌ترین و واقعی‌ترین داستان‌های سینمایی است. مردمی که در خلال جنگ و در اوضاع اسفبار اقتصادی و اجتماعی هر کاری می‌کنند تا روز به شب برسد و سفره خانواده‌شان حداقل همان ۲ تا سیب‌زمینی برایش محفوظ باقی‌‌مانده باشد.
    این را هم باید در نظر داشت که علی‌رغم استقبال بی‌نظیر از وسوسه و دزد دوچرخه در ایتالیا هنوز کسی از پیدایش جنبش سینمایی یا موج جدید سینمایی در ایتالیا خبری نداشت.
    چرا که با توجه به شرایط جنگی آن روزگار فرصت چنین کاری فراهم نبود. بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ اگرچه فیلمسازان متعلق به جنبش نئورئالیسم سینما فیلم‌های دیگری هم ساختند؛ اما با فیلم «رم، شهر بی‌دفاع» (Rome Open City) در ۱۹۴۵ بود که نئورئالیسم ایتالیا جهانی شد. فیلمی که فدریکو فلینی سناریویش را نوشت و روبرتو روسلینی کارگردانی‌اش را به عهده داشت.
    رم، شهر بی‌دفاع در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۵ به اکران سراسری رسید و این تاریخ اعلام تولد جهانی نئورئالیسم ایتالیا است و دقیقا ۲۵ روز پس از اتمام جنگ جهانی دوم (یک سپتامبر ۱۹۳۸ روزی است که به طور رسمی جنگ جهانی دوم آغاز شد و ۲ سپتامبر ۸ سال بعد در ۱۹۴۵ این جنگ رسما پایان یافت)‌، در حالی که نئورئالیسم ایتالیا ۳ ساله شده بود، تولد جهانی‌اش را جشن گرفت.
    پس از این بود که رم، شهر بی‌دفاع و فدریکو فلینی و روبرتو روسلینی به عنوان نماد این نوع سینما در جهان به شهرت دست یافتند و به فاصله چندهفته‌ نام‌های معتبر دیگری که پیش از این در ایتالیا مشهور بودند، گرید بین‌المللی را به درستی و به حق به دست‌ آوردند.
    ویتوریو دسیکا و دزد دوچرخه‌اش که ۳ سال پیش از اتمام جنگ جهانی دوم ساخته شده بود در سراسر گیتی به نمایش درآمدند و جهانیان با جنبش سینمایی واقعگرایی‌ نو آشنا شدند و بدان بسیار پرداختند.
    از این پس نیز ساخته‌های دیگر نئورئالیسم مورد توجه قرار گرفت؛ آثاری که پس از سال ۱۹۴۵ و عمدتا تا ۳ سال پس از آن ساخته شد که فیلم‌هایی نظیر «آلمان، سال صفر» ساخته روبرتو روسلینی، «واکسی» اثر دسیکا از این جمله‌اند. یک اتفاق با مزه هم که در این خلال روی داد،‌ همان داستان دوبله بود.
    پیش از این و در استودیوهای عظیم چینه چیتا این کار‌‌‌انجام می‌شد و در روزهای اوج نئورئالیسم ایتالیا دوبله فیلم‌ها کمک شایانی به خوش ساختی فیلم می‌‌کرد.
    اما سال ۱۹۴۹ سالی بود که این منش در ۷ سالگی‌اش دارای مخاطرات عجیبی شد. آنچه در فیلم‌‌های این‌گونه سینمایی روایت می‌شد، تصاویری حقیقی از فساد و نکبت در زمان جنگ و پس از آن بود، بیکاری، فحشا، خیابان‌های فرسوده و ساختمان‌های خراب شده و همچنین نمایش چهره‌های تکیده و بشدت افسرده ایتالیایی، مقامات را نگران کرد که ذهن جهانیان با دیدن این آثار حتی وقتی ۴ سال از اتمام جنگ گذشته است نسبت به ایتالیایی‌ها عوض خواهد شد و نسبت به ایتالیایی جماعت بدبینی فراوانی ایجاد خواهد شد.
    این گونه بود که در سپتامبر ۱۹۴۹ به واسطه تصویب یک قانون! ترمز نئورئالیسم ایتالیا کشیده شد. براساس این قانون نمایش فقر و فحشا و بیکاری در فیلمی که سبب شود نگاه جهانیان به مردم ایتالیا، نگاهی بدبینانه باشد ممنوع شد. داستان اینجا به یک تراژدی ختم می‌شود که اصلا بقای نئورئالیسم ایتالیا به واسطه ذات حقیقت گویش بود، نه چیز دیگر.
    پس از این بود که تعدادی از کارگردان‌های بسیار قدر و سرشناس نئورئالیسم ایتالیا یا در سبک و سیاق دیگری فیلم ساختند یا این که کارشان را در کشور دیگری ادامه دادند و همین روند باعث شد در سال ۱۹۵۲ دیگر اثری از نئورئالیسم باقی نماند.
    اما این پایان کار نبود. در بسیاری از کشورها فیلمسازان جوانی بودند که بشدت مجذوب نئورئالیسم ایتالیایی بودند. حتی فیلمسازانی که در دهه ۵۰ متولد شده بودند بسته و بنابر موقعیت سیاسی و حتی استراتژیکی کشورشان سعی داشتند به نوعی واقعگرایی نوانگارانه را در سینمای کشورشان پیاده کنند. به هر حال اصلی‌ترین نماد در این نوع سینما، عدم وابستگی ساختاری به دکور گرم، تجملات میزانسن و بازیگری حرفه‌ای بود. موج نوی سینمای فرانسه و موج نوی سینمای ایرلند و حتی موج نوی سینمای برزیل در این سالها بروز و ظهور یافتند.
    روایت صادق و صمیمی و بدون واسطه و پرهیز از هر چیزی که راستی را خدشه‌دار می‌کند به اضافه مقوله‌ای فنی ساخت و ساز مثل پرهیز از میزانسن تجملاتی و دکور و در و دیوار آنچنانی و نمایش آنچه واقعا هست انگاره‌هایی بودند که در تمام دوران طلایی نئورئالیسم ایتالیا جلوه‌گری داشتند.
    ویرایش توسط FFKIA : 09-23-2018 در ساعت 09:48

  4. #3
    azade1992 آواتار ها
    وضعیت : azade1992 آنلاین نیست.
    تاریخ عضویت : Aug 2015
    سن: 27
    نوشته ها : 3
    سپاس ها : 0
    سپاس شده 1 در 1 پست
    یاد شده
    در 0 پست
    تگ شده
    در 0 تاپیک

    پاسخ : آشنایی با سینمای ایتالیا

    سلام. یه فیلم که خیلی خوب باشه و با سطح زبان دست و پاشکسته بشه دید لطفا بهم معرفی کنید. ممنون میشم

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

موضوعات مشابه

  1. 10 فیلم ترسناک تاریخ سینما به قلم نشریه بریتانیایی ایندیپندنت
    توسط Anti Trust در انجمن اطلاعــــــات سینمــــــــــایی
    پاسخ ها: 26
    آخرين نوشته: 08-20-2013, 18:38
  2. پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: 05-24-2013, 11:32
  3. یک قرن با کارگردان بزرگ ایتالیایی سینمای جهان
    توسط SovRan در انجمن اخبــــار سينماي جهان
    پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: 05-07-2013, 23:34
  4. مهم‌ترین جایزه سینمای ایتالیا به «جدایی نادر از سیمین» رسید
    توسط Don Corleone در انجمن جشنواره ها و جوایز سینمایی
    پاسخ ها: 1
    آخرين نوشته: 05-05-2012, 19:12
  5. جیمز کامرون، تاثیرگذارترین چهره سینمایی در بریتانیا شناخته شد
    توسط m_a1100 در انجمن آرشیـــو اخبـــار سینمای جهان سال 1389
    پاسخ ها: 0
    آخرين نوشته: 09-29-2010, 20:23

کاربرانی که این تاپیک را مشاهده نموده اند: 0

There are no members to list at the moment.

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •