سلام مهمان گرامي؛

دوست عزیز ضمن عرض خیر مقدم، با توجه به این که شما به صورت مهمان به انجمن سینماسنتر وارد شده اید براي مشاهده تالار با امکانات کامل ميبايست از طريق ايــن ليـــنک ثبت نام کنيد
مرجع تخصصی سئو سپهر صنعت سهند Navid Mirzaaghazadeh گفتگو با اسکورسیزی درباره جزیره شاتر

CinemaCenter Navigation Bar & SlideShow

دوربین مداربسته , نظارت تصویری , حفاظت پیرامونی , اعلام و اطفاء حریق , شبکه و زیرساخت  طراحی دیتاسنتر , یو پی اس , برق بدون وقفه 

 هوشمند سازی ساختمان , دوربین مدار بسته , طراحی وب سایت , سئو سازی , کابل هلوکیبل , اعلام حریق , پیاده سازی دیتاسنتر

 

نمایش نتایج: از شماره 1 تا 1 , از مجموع 1

موضوع: گفتگو با اسکورسیزی درباره جزیره شاتر

  1. #1
    PHOENIX آواتار ها
    وضعیت : PHOENIX آنلاین نیست.
    تاریخ عضویت : Jul 2010
    نوشته ها : 694
    سپاس ها : 1,914
    سپاس شده 1,552 در 525 پست
    یاد شده
    در 0 پست
    تگ شده
    در 5 تاپیک

    جعبه مدال ها
        
     

    گفتگو با اسکورسیزی درباره جزیره شاتر

    «اگر سینما را به معنای واقعی کلمه دوست و هم نفس خود بدانید، همیشه یک امیدواری پنهان خواهید داشت. این امید در زندگی شما تأثیری شگرف می‌گذارد»
    این جمله از مارتین اسکورسیزی است. او مهم‌ترین و تأثیرگذارترین فیلمساز صاحب سبکی است که سینمای مستقل را در این 20سال اخیر سرپا نگاه داشته و البته تاوان این کارش را هم پرداخته است. دیدگاه او باعث شده تا صاحبان پول و سرمایه در این صنعت همیشه به پر و پای او بپیچند و اسکورسیزی بابت این اعمال حقیقتا دلخون است.

    آخرین دستپخت همین بچه پرروها، تعویق اکران آخرین ساخته مارتین اسکورسیزی یعنی فیلم «جزیره شاتر » از دوم اکتبر(9 مهر) به نوزدهم فوریه (30 بهمن) بود. این کار را رئیس پارامونت، (برد گری) انجام داد و ادعا کرد خود اسکورسیزی هم هیچ شکایتی ندارد.
    اما حرف‌های اسکورسیزی درباره سینما و فیلم آخرش (Shutter Island) و همچنین احساسش درباره اینکه با 66 سال سن، سال‌های آخر دوران حرفه‌‌اش را چطور می‌گذراند -که از شبکه CBS در هفته دوم اکتبر پخش شد- ثابت کرد که استاد هیچ دل خوشی از این تصمیم پارامونتی‌ها ندارد.

    آنچه در ذیل می‌آید ترجمه گزیده تازه‌ترین مصاحبه مطبوعاتی اوست که به‌تازگی با نشریه «امپایر» انجام گرفته و در آن او بار دیگر و با صراحت بیشتری به سران کمپانی‌های فیلمسازی‌ تاخته است. به گفته خودش او نیازی به اسکار فیلم‌‌اش جزیره شاتر نداشت. اما مهم‌ترین سؤالش این است که چرا تهیه کننده‌ها، اینقدر تعهدات اخلاقی‌شان نسبت به مردم را دست کم گرفته‌اند و اینقدر با افکار مردم بازی می‌کنند.

    اول از هرچیز بگذارید با یک سؤال غیرمتعارف شروع کنم؛ آیا در 66 سالگی هنوز همان انگیزه‌ای را برای ساخت فیلم دارید که در سال1967 داشتید؟ موقعی که‌ «اول من حرف می‌زنم» نخستین فیلم بلند سینمایی‌تان را می‌ساختید؛ آن موقع شما 24یا 25 ساله بودید.
    آن موقع من یک جوان خام 23ساله بودم. عاشق سینما بودم. اما خب هیچ‌چیز هم از آن نمی‌دانستم. فقط این را می‌دانستم که باید بنویسم و فیلم بسازم. مادرم آن زمان می‌گفت تو حاضری برای فیلم ساختن آدم بکشی. به هر حال من بزرگ شدم و این شانس را داشتم که از سینما چیز یاد بگیرم؛ هرچیزی که به‌درد کارم بخورد. آن انگیزه را الان هم دارم اما دیگر خام نیستم. شاید بهتر باشد که بگویم انگیزه‌ام همان است اما پخته شده‌ام و احساس مسئولیت می‌کنم.

    و این احساس مسئولیت دست شما را باز نمی‌گذارد که هر سال یا حداقل هر2 یا 3سال یک‌بار فیلم بسازید؟
    من هرگز کارم را تعطیل نمی‌کنم. تنها تفاوتی که دارم این است که احساس مسئولیتم باعث می‌شود احساس نیاز به 2چیز در من شدت گیرد؛ اول احساس نیاز به محترم نگاهداشتن دوستدارانم و دیگری احساس نیاز به یادگیری و دانستن بیشتر و بیشتر. برای همین است که برخلاف عمده فیلمسازها و همکارانم من هنوز فیلم کوتاه یا فیلم مستند هم می‌سازم. در این پروژه‌هاست که احتمال دارد گیر‌های کارم رفع شوند و این باعث می‌شود من از سینما فاصله نگیرم. بنابر این من تعطیلات کمی دارم حتی اگر چند سال یک دفعه یک اثر سینمایی کلان ارائه دهم. این روش باعث می‌شود تمرکز را از دست ندهم و پروژه نیمه‌کاره نداشته باشم.

    واقعا طی دوران حرفه‌ای‌تان کار نیمه تمام نداشته‌اید؟چون ممکن است شما برنامه‌ریزی‌تان دقیق بوده باشد اما چون سینما کاری جمعی است امکان این وجود دارد که تغییر اولویت‌های استودیو یا حوادث پیش‌بینی نشده شما را از هدفتان دور کند...
    (با خنده) چرا یکبار شده مثل داستان اسکار سال 2002 پس از آن حادثه تروریستی عجیب که باعث شد بر روال کار تأثیر بگذارد. در آن سال انگار اسکار را از دست من گرفتند و از روی سن پرتم کردند روی صندلی‌ها و گفتند فقط لبخند بزن... (با خنده) خب این یک کار نیمه تمام بود.

    یعنی خود را لایق‌ترین فرد برای دریافت اسکار بهترین کارگردانی برای فیلم‌تان «دارودسته‌های نیویورکی» در مراسم اسکار سال 2002می دانید؟
    من در جواب کار نیمه تمام دارید یا نه؟ این مثال یا بهتر بگویم این خاطره را بیان کردم. این بحث‌ها قدیمی شده. ما که تماشاگرانمان و دوستدارانمان را نمی‌توانیم گول بزنیم. اصلا من مدام حواسم به تماشاگر سینماست. آنها لایق ارزشمند‌ترین احترام‌ها هستند. اگر سینما به آنها احترام بگذارد ما نیز محترم می‌شویم. بلایی که به سر « دار و دسته نیویورکی » آمد به دلایل بسیار مهملی مربوط می‌شد. اکران فیلم بارها عقب افتاد، به این دلیل که مردم به‌دلیل واقعه 11 سپتامبر دیگر تحمل خشونت نداشتند. در حالی که در آن موقع سریال‌های خشن و نامناسبی از تلویزیون پخش می‌شد که مخاطب فراوان هم داشت. شانس اسکاردی کاپریو و دانیل دی‌ لوئیس را از بین بردند.

    اینگونه برداشت می‌کنم که شما برای بازیگرانتان و تماشاگران فیلم‌هایتان بیشتر نگران هستید تا برای کارنامه حرفه‌ای خودتان؟
    دقیقا همین‌گونه هست. ما فیلمساز‌ها تنها هستیم. این بازیگرها و عوامل هستند که ما را یاری می‌دهند. این را هم بگویم وقتی شما در دنیای سینما چند جایزه می‌گیرید و فعال و مطرح هستید دیگر به تنها چیزی که فکر می‌کنید اعتبار است و یادگیری شیوه‌ای راستین، اصیل و حقیقی برای از دست ندادن آن اعتبار.
    برای همین است که چنین فیلمسازی هزاران برابر بیشتر از همکاران دیگر احساس مسئولیت می‌کند. اما استودیو‌ها هرگز در بند این اخلاقیات و به این شدت نیستند. اصلا به دوران سال‌های 1930 برگشته‌ایم؛ سال‌هایی که استودیو‌ها و مدیرانش بر سینما حکم می‌راندند. بازیگر ناتوان نقش اول می‌گرفت و کارگردان بی‌سواد فیلم‌های بزرگ. چرا که تهیه‌کننده منصوب سران کمپانی‌ها فیلم‌ها را در حقیقت تولید می‌کردند.

    به‌نظر می‌رسد از پارامونتی‌ها بابت تعویق اکران جزیره شاتر دلخورید و این حرف‌ها به روشنی به آنها به‌ویژه برد گری بر می‌گردد. چرا فیلم در تابستان اکران نشد؟ آیا داستان باید در فصل خاصی اکران شود؟
    جزیره شاتر فیلم فصلی نیست. داستانی دارد که مردم با قصه‌اش به سبب داستان‌های حقیقی و مشابهش آشنایند. همه می‌دانند این جزیره کجاست و در آن‌چه می‌گذشته. اما جزیره شاتر ما خب چیزهای فراوانی دارد که باید با دقت ببینید. از مدیران پارامونت ناراضی نیستم. از این طرز فکر صاحبان پول و سرمایه در صنعت سینماست که بیزار و دلخورم. آنها باید به تماشاگر احترام بگذارند. در ضمن چه کسی گفته مواظب جیبشان نباشند؟ آنها صد درصد منافع اقتصادی‌شان را در نظر می‌گیرند. وقتی اکران یک فیلم که امضای اسکورسیزی را ابتدا و انتهایش دارد 4بار به تعویق اکران می‌افتد، برای همه شایعه و حرف درست می‌شود. خود من هم به نگرانی می‌افتم... .

    ببخشید که به نوعی دوباره تکرار می‌کنم اما یکی از این نگرانی‌هایتان که الان به آن اشاره کردید، از دست رفتن یک اسکار دیگر نیست؟
    (با خنده) من در اسکار امسال پابرهنه شرکت می‌کنم. با پای برهنه روی فرش قرمز راه می‌روم برای اینکه فیلمی برای عرضه ندارم. در حقیقت این یک اصطلاح است. وقتی فیلمی نداری دیگر فکری برای اسکار باقی نمی‌ماند. قبلا گفته‌ام اسکار همان یک‌بار کافی است. برای لئوناردو نگرانم و برای بچه‌ها و عوامل دیگر. قرار نیست آنها یا هر کسی و حتی خود من، همواره در آثار خوب یا ممتازی کار کنیم. فرصت بهترین بودن در سینما بسیار محدود است و شانس‌ها اندک. باید به بهترین شیوه از این فرصت‌ها استفاده کرد و در جاده سعادت گام نهاد.

    ترجمه مهدی تهرانی

  2. 2 کاربر از پست مفید PHOENIX سپاس کرده اند .


  3. # ADS
     

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربرانی که این تاپیک را مشاهده نموده اند: 0

There are no members to list at the moment.

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •